DISSERTATIO LITERARI A. 13 
Itaque quid est, quod miremur, nobilissimo illi sed et diffieillimo Poéseos generi, di- 
vinam suam artem nostrum consecrasse? Quid mirum Fondelii , cujus, ut vidimus, 
animus domesticis et externis doloribus fractus ad tristitiam vergebat, tantos in arte 
tristitiam movente progressus fuisse? Quid, istis perpensis, denique mirum est, tali 
successu, omnes fere Nostri conatus insignitos fuisse, ut, quorum in percipienda divina 
vi poéseos animus non plane sit hebes, ii omnes, lectis 7onzdeli praestantissimis Tra- 
&otdiis, lectis pulcerrimis illis et omni laude majoribus Choricis carminibus, indignatio- 
ne, misericordia, gaudio et dolore, spe et. metu , in alium quasi orbem rapiantur, et 
sui obliti; ea, quae lectione perceperint, oculis credant supposita? 
$. 3. 
Singularum Tragoediarum consideratio. 
. Multum sane proficerem , si in laudem 7/ozZe/ii data ab aequalibus | testimonia , in 
singulas Tragoedias, possem invocare. In omni enim zpízej, temporum et locorum maxi» 
ma semper ratio est habenda, ne, nostrorum morum studio perducti, perversam sentene 
tiam feramus. 
Sed monendum est, nonnullas ex Nostri Tragoediis ejus fuisse argumenti, quod com- 
mendare, cum temporis saepe iniquitas, tum ipsius poétae culpa, aliquoties vetuit. [ta 
Palamedem vivo ondelio nemo laudare est ausus: hanc enim fabulam Zezeri Comoc- 
dise, quam Tragoediae veterum , similiorem esse, quis nescit? 
In Maria Stuarta et Petro Paulloque Zpostolis Romano - Catholicae religionis praeceptis 
ita indulsit /ozde/ius, ut Zoof?io quam maxime displiceret, Deinde etiam ob pessimis co- 
*loribus depictam Reginam Zz4zgZae Elisabetha; in jus fuit raptus poéta, mulctaque 
pecuniaria adflictus, quam poenam, ob publice actum aedem, jam semel erat ex- 
pertus. 
Ego vero iis, quae praesto sunt, testimoniis, ubi datur occasio, utar, quae sententiae 
meae tanquam argumenta adjiciam; aequo non minus, ac fuit Z/ydecoper?, animo ad 
liborem memet accingens ( 9). 
In Zerosolymis V'astatis, altero "Tragico Nostri specimine, argumentum aptum Tra- 
£oediae desideramus. Partes a Veteribus -requisitae»non- omnes adsunt. $z4/us Commue 
tatio et Jnagnorisis desunt; multa rudioris ingenii vestigia passim inveniuntur. Haud 
ta 
(9) Proeven van Taal - en. Dichtkunde, in vrijm, aanm. op Fordels vett, Horich, van Ovidius, Ed, 2. Leydae 1792, 
Pracf, p. 32 , 33» 
B3 
