DISSERTATIO MEDIC A. a5 
fhodum discerent. Id ergo egerunt ut detegerent caussas morborum , hasque amove- 
zent; ut ita, caussis sublatis, ettollerentur effectus. Sed diversa ratione ejusmodi caussae 
amoveri possunt, aliquando etiam opposita. 
Ut ergo scirent, qualis in singulari casu optima esset ratio, ad peculiarem morbi statum , 
a conditione aegri determinatum , ipsis fuit attendendum. In priori casu, ubi tantum de 
ratione, qua caussa morbi in universum tolli possit, erat agendum, Indicationem gene- 
ralem sibi formaverunt; dein vero, ubi e pluribus methodis , tollendi hanc caussam, 
una erat seligenda, quae prae ceteris huic casui conveniret, Indicationem specialem in- 
venire conati sunt. Sic v. g. morbo aeger laboret, cujus caussa sit materies morbosa, 
in primis viis collecta, aut inquilina aut peregrina, haec indicabit Medico rationem me- 
dendi huic morbo, haecque Indicatio erit evacuans; sunt enim expellendae sordes, quae 
caussam morbi constituunt, ut hic tolli possit; verum plurimae adesse conditiones possunt, 
quae praesentiam harum sordium concomitantur, inter quas recensendae sunt intestino- 
rum inflammatio et magnus debilitatis gradus. Eadem ergo licet maneat Indicatio, sor- 
dium nempe expulsio, haec tamen ab hisce conditionibus valde limitabitur. Quae de 
singulis hisce Indicationibus diximus, fusius quodammodo explicare liceat (2). 
Indicationes generales sunt, quae Medicum docent, quid universe in casu obvio sit 
agendum; harum ope discit generalem quamdam methodum, quam sequi debet, ut mor- 
bum illum curare possit (3). Methodi hae generales plurimae sunt; has Cl. J/o/teenus 
Indicationes nuncupat curatorias, enumeratque sequentes, TIndicationem relaxantem , ro- 
borantem, sedantem, alterantem seu corrigentem, et evacuantem, Siergo ad aegrum ac« 
cedit Medicus, qui v. g. tensionis quemdam sensum in artubus et ad .spinam dorsi ex- 
peritur, cum respirandi difficultate et anxietate, et gravitate capitis, et siccitate oris, ct 
totius corporis debilitate; cujus cutis pallet, in qua vasa collapsa sunt; et pulsus par- 
vi, celeres ac.debiles, totumque corpus friget; dum elapso temporis intervallo corpus 
rursus sensim inturgescit; et vasa cutis, quae magis rubet, rursus expanduntur, corpls- 
que, quodantea inhorruit, sensim incalescit, respiratio facilior redditur, pulsus se ite- 
rum attollunt et tardiores fiunt, sic tamen ut adhuc numerum maturalium superent, sic 
€itas oris non prorsus cessat, transpiratio tandem augetur, et urina crassum deponit se- 
dimentum (4); ex concursu horum symptomatum noscet febri laborare aegrotum, et 
si 
(2) Conf. 3. C. Reil , Entwurf einer. Mllgemeinen Therapis Cap. Ifl, $7. pag. 63. 
(3) Conf. P. J. Horsch , Handbuch der Zillgemeinen Tlarapic , pag« 107. S 288. 
(4) Vid. C. Sprengzl , Handbuch der Patlulogie , Toms Sec, pag. 17. Cap. I» de febre jn universum ct sqq. 
D 
