DISSERTATIO JURIDICA, 7 
mana: gloriam, auctoritatem, honores, favorem optimatium.et multitudinis, sibi compas 
rare posset. 
Haec sufficiant de Ciceronis consilio. Videamus nunc de fontibus, ex quibus ommis- 
haecee de Offciis oratio manarit, ut melius rationem docendi Ciceronianam cognoscamus. 
: Quod ad materiam, nemo non. Ciceronem Stoicum agnoscit, quod et ipse fatetur:- 
» Sequimur,^ inquit, ,, hoc quidem tempore, et hac in quaestione, potissimum Szoi- 
» €05, non ut interpretes , sed, ut solemus, e fontibus. eorum ,. judicio arbitrioque nos--. 
. . tro, quantum quoque modo videbitur, auriemüs (2)." Sed cum e reliquis Cicero- 
zis uberrime constet, eum Zfeademicam philosophiam et in primis P/azonem adamasse prae. 
Ceteris, mirum videri potest, quod in hacce de Officiis quaestione ;$7o/cos secutus sit. 
Nullum vero aderit dubium , si ad Academicorum animadvertamus philosophandi ratio- 
nem. lli enim, ne temere de rebus pronuntiarent ,. quae sibi probabilia videantur ,. ea 
sequuntur, quae contra, improbant (3); deinde cum aliis. disputantes, quid sentirent. 
nunquam palam faciebant, vel raro saltem. Hoc igitur philesophandi. genus , maxime 
elegans, minimeque arrogans, secutus est Cicero, eamque consuetudinem tenuit, ut quid 
sibi veri simillimum videretur, teneret. Deinde ipse .$7o/cos et 4niiochum scalonitam. 
audivit, veteris Academiae philosophum , qui efficere conatus est, ut Academiam cumr 
Stoicis et Peripateticis in.concordiam redigeret (4). Hinc facile deducitur, Ciceronem , 
ceu Academicum, optimo jure Szoicos in hac quaestione sequi potuisse, quia Stoici de 
virtute honorificentissime senserunt, et honestatem maxime propter se dixerunt expetene 
dam: et Zfcademici , Peripatetici Stoicique, in constituendo summo bono, quod honestate 
metitur, verbis magis, quam re, discrepare videbantur, et $z0cos denique magis novorum 
verborum quam rerum inventores fuisse legimus ( 5). Praeterea, si spectemus temporis 
hujus rationem, si cogitemus de Reip., de multorum: magnorum. virorum, ipsiusque Ci» 
€eronis , diris calamitatibus, nemini mirum. erit, Cicerozem , in ultimo vitae puncto, 570272: 
magni aestimasse:.:ilia enim omnia humana conculcat-et spernit, et hominem supra ho- 
minem tollit: illa animum ad constantiam, fortitudinem et doloris patientiamnr, excitate 
illa humilitatem omnem improbat, et mortem potius appetendam docet, quam demittere 
et abjicere se ultra, quam dignitatis decorique ratio patitur. Denique, ubi quaecumque 
^ alia 
(2250£f LL 6&2. 
* (3) 0f: V, 2, Fin. II, v4. : 
(4) De Not. Deorum Y, 7, fc. quaest, Y, 22, Brut, c« 9t. Cf. Ernesti im. I0d, His; iey, Dc ejus placitis, 
WW. G. Temnemann , Gaich, der Philosophie , T- IV, p. 400 sqq. 
(3) Cicero de Fin, IY, 2 sqq. et passim, Cf, D. j« y. Lennp, disp, 4, 45 8 
