I 



n universo orbe disciplinarutn , quibus homines evectioris ingenii operana 

 dare videmus, nulla fere est tanto et tam universo ambitu, quani doctrina 

 de rebus diviuis , quae Iheologia appellari consuevit. Ea, si in iis tantum, 

 quae sensibus sunt obnoxia , versarelur, profecto fines haberet angustiores , 

 ad eosque , quamquam latissiraos ac remotissimos , pervenire possemus. Sed 

 est hujus scientiae longe aha ralioj quaraquam enim materia, quam tractat, 

 et in qua versatur: Deus, animus humanus, ejusque perpetuitas, facih pro- 

 nuntiatur negotio, tantum tamen abest, ut liae noliones penitus possint in- 

 teUigi , ac plane perspici, ut ad eas animo admovendas aliter nisi fide per- 

 veniri nequeat, Num possunt perspicue deOniri? Noune ex earum medita- 

 tione meditalio oritur? Nonne ex notionibus notiones prodeunt ? Quot, 

 quaeso , quantasque mutationes Theologorura judlcia ac systemata- subierunt,. 

 et ex rerum naliua subire debuerunt ? Ubi fidei terminus , medilationum- 

 que limites? Ubi finis est eorum , quae sensibus percipiuntur? Ubi lein- 

 poris extremitas? Omnes hae notiones numquam penitus sunt inteilectae ,, 

 nec unquam plane intelligentur. Ea igitur scientia , quae in reiigione et io 

 rebus, ad eam perlineutiijas , versalur, palet quam lalissime, ac majorem,. 

 quam ulla alia, habet ambitum , quasi vastae et iramensae regionis provincia, 



Ea, quae dixi, liaud scio, an alicui vestrum videantur duriora? Lt ut sil,, 

 iheoiogicai uni icienliarum maximam esse ampliludincm , nemo iaiitias ire 



A d po»- 



