li C. H. E B E R S B A- C IT, ' 



tiore qiiadam institulione divina niluntur, accepta et expos'ta snnt ab homini^ 

 bus , qui naluram suam exuere nequeunt ; " omnes the<4ogicas enuntialiones 

 vel nuUum vel magnum pietium, quatenus cum ventate consenliant , ha- 

 bere necesse est. Ea tantum dogmata ac notiones igitiir, quae huic postulato 

 satisfaciunt , in pretio nobis esse possunt , quoniam veritatis araor nobis ia« 

 srtus nequaquam potest exstingui. 



Quaenam autem dogmata , quiim maxime a se discrepent Theologorum sea» 

 tentiae, suntvera? Ita raerito interrogamus , idque eo niagis , quo saepius 

 illa sententiarum de rebus divinis discrepaulia etiam in plerisque hominibus, 

 a docta earum tractalione alienis , locum habeat. Unaquaeque enim eccle- 

 sia suam esse fidem salvificam perhibet; unaquaeque societas veritatem se io- 

 venisse credit , suasque sententias propagare studet. MuUi, qiii diountur Theo- 

 logi aut verbi divini minislri, quique docti habenlur, Cqnamquam, re accu- 

 rate examiuata , appendices tautum sunt alieni iugenii ) ad suas Theologiae 

 vel potius religionis notioaes propagandas el defeudeudas vocatos se esse 

 credunt. 



Quis igitnr harum rerura arbiter? Ita Jure nostro quaerimus. Nullumne 



veritatis est criterium ? Nuliusne judex adest, qui de variis Theologiae sen- 



tenliis aequum ac verum ferre possit judicium? Est sane. Doctriiia morum 



huic respondet quaeslioni ; illa judex est, illa verissime ac perfecLissime de- 



cernit, nititur enim sensu morali. 



Si nempe , quid sil Creatoris noslri consiJium , conaideramus, nihil aliud 

 quara moralitatem ac virtutem hoc esse , nemo lufitiari potest. Si absque ea 

 apud nos locum haberet vera beatiludo , vel si stupida illa et improba inten- 

 tio eorum Uieii se posset, qui virtutem a fide separare volunt , ul flagitio» 

 rum legumentum habeanl , longe ahtcr sane pronunliaudum foret de illo 

 consilio, quod Deus in creandis liominibus secutus fuerit. "Verum enimvero 

 quoniam siue virtute nec recta conscientia nec fides in Deum , ueque eiga 

 illum amor nec fiducia, nec peccalorum veuia, nec quies, ncc tranquilhtas, 

 ueqiie hilariias , neqiie ideo vera beatiludj locum habeut , quouiam insilus 

 animo noslro virtulis amor per|jeluo viget, et uullo moJo prorsus reprin\i 



aut 



