COMMENTATIO ad Q U AESTIONEM JURIDICAM. u; 



verit, nisi in quantura cura hujus dispositionibus conciliari non posset. At non tantuia 

 in jure constituendo (quod adeo mirum non est) haec mnltos tenuit opinio, sed et 

 postea, introducto novo Codice , qui hac de re oraneni dubitationem tolhre videtur, ex 

 eorum nuraero , qui in novas leges coramentarios scripserunt, huic sententiae addictiis 

 est Proudhonus (5), qui existimat, Caput primum hujus Tituli de Absentibus pertinere 

 ad omnes, Absintes et mn praesenles , sequentia vero Absentes tantum sensu strictiore 

 sumtos. Argumentum vero, quod petit ex art. 131. Cod. C/v. , doct. viri sententiam pro- 

 bare non videtur; nam licet universe hoc vcrum sit ejns ratione, qui jam per aliquod 

 tempus absens habebatur, et cujus boni idcirco kgitimo modo jam ordinari coepta 

 erant (quo casu statuuntur, ea quae Cap. i, continet, nihilominus locum habitura, 

 etiamsi de Absente dein quid innotuerit), idem tamen non videtur dicendum de noii 

 praesente, cujus vita , aut locus, quo degit , huc usque incertus non fuit, et cujus tu- 

 telam leges nondura susceperunt. Potius igitur statuendura, ca, quae tribus prioribus 

 articulis continentur, et Absentes spectare, et fion praesentes, attaraen hos non uni» 

 verse, sed eos tantum, qui Absentes jam sunt habiti, aut tales a judice declarati. Gb- 

 Stant enim ipsa verba et sensus horum articulorura , qui nullara horum mentionem fa» 

 ciunt, et disputationes illae, quae ad veram Jegislatorls mentem intelligendam optime 

 inserviunt. 



Neque hoc loco videtar omittendam, bona eofum, qui per contumaclam condemnati 

 =sunt, adm.inistranda esse eo modo, qui in titulo de Absentibus exponitur art. 28. §. 2. 

 ^d. Civ.; cui consequens est, et primam hanc Absentiae pericdum eos spectare, si ad 

 jpoenam condemnati sunt, quae morti civili loeum non facit; adeo ut, quicunque he- 

 redes illis existere colligantur, hoc tempore nondum praeterlapso , nullum jus in eorum 

 bona consequantur, neque administrationi bonorum se iramiscere possint. Hujus rei 

 elegana occurrit exemplum in sententia Curiae supremae diei so Fcbr. 1809. apud Kon- 

 donneati , Corjjs de Droit Francais, Tom. Jll. part. 2. p. 525. Imo idem dicendum vi- 

 detur, licet quis ad poenam condemnatus sit, quae mortem civilera secum fert, modo 



Ab. 



•cceptis, ttrmo slt, iisque eti.im prospectum , qul a loco, quo negotinm gerendum est, absunt, etlamsi eos 

 in vivis esse inter oranes constet. Vid. v. gr. nrt, Coil. Civ. 222. aU quem conf. Sl.iliviUe et Lacic , art. Pij. 

 t^o. 1427. 2!iC5. add, Cod, de rnt. proccd^ in Civil. art. tjoy. j. 3. 911. ?, 2. 9:8, 942, 



(5) Cturi ile Drtii frmicais , Tom, I. p. 128. item p 13J , 5eq. Ai quod in ipsis disputationibus accidit, 

 testc Lecres , l, I, p. 291. et 307. ut scll, nimium adhaerescerent veteri de Absentibus opinioni, noque satis 

 diiiinguercnt Abseslcs ab iis, qui tantum a doraicilio abcran; , idcra fortasse Proiidhoiium in eriortm duxit, 

 hsice di^putationes consulcntem, quarum tjmen liaec fuit simima, ut tantum Abseutes attendcre nccesse vlsum 

 lucrit, quorum sors plane ignorabatur. 



B 2 



