ig JACOBI riER.MAN:i PHILIPSE 



stranda concedi: nani , iit deinde videbiinus, spatium , quod declarationem Absentiae prae- 

 cedere oportet, non currit a tempore , quo Tribunal Abisentis curam suscepit, scd ab 

 eo inde tempore, quo quis a suis discessit, aut ultinius nuntius allatus est. fit sane 

 supervacancum est ostendere, in altera demura Absentiae periodo legitimae successorum 

 exspectationi legislatorem consuluisse, adeo ut eadem vcrba , art. 115. inserta, aiio sensii 

 accipienda videantur, ut postea videbimus. Licet enim doctrinam de Absentibus soli 

 praesumtioni vitae aut mortis non superstruxerit , verum ad centesimum usque aetatig 

 annum impletum utramque aeque incertam existimaverit, negari tamen non potest pro 

 majori altevutrius verisimiiitudine legislatorem alterutram niagis adtendisse, et sic, Ab- 

 seniia semel declarat;! et invaiescente moitis suspicione, pliira et etTicaciora superstiti- 

 bus jura conccssisse, quae durante pi-ima. periodo iis nondum ccncedenda videbantnr; 

 quippe qua illa tantum remedia sufllcerent , quae vel maxime praesumtioni convcnircnt». 

 Absentem adhuc in vivis esse, et invitum rediru proliiberi, adeoque tantum spectarenc 

 bonorum administrationem in gratiam ipsius Absentis, tt juriuiu conservationemi De 

 liac quaestione fusius dispuiavinius, quoniam cum universae hujus doctrmae pnncipiis 

 proxime conjuncta videbarur, atque cx ejiis tractatione magis elucct, quantopere Abscn» 

 tibus prospectura sit, ne alii quovis colore se administratioiii bonorum personae vix« 

 dum Ahsentis inmisceact. 



%' 4« 



Transeamus ad reliqua dubia , qiiae de sensu hujus art. moveri solent, ac paucis 

 videamus, quodnam Tribunal Absentium curam agere debeat. Quaeiitur scil. , an Tribu» 

 nali loci, quo Absens ultimum domicilium habuit, competat cura Absentis, idque in» 

 quirere possit in ipsius rationes ad petitionem eoruin , quorum interest; an vero illud 

 pertineat ad Tribunal ejus loci , ubi bona sita habet? 



Qaamquam illud ipsa kx non decidit, universe tantum Tribunali primae instantiae 

 lianc facultatem concedens, non est, quod diu de quaestione solvenda dubii haereamus,. 

 cum aliunde legislatoris propositum satis innotescat. Ncque' necesse erit ut copiose 

 disputemus de rationibus, quae hanc facuitatcra utriusque loci Tribunali concedere vi» 

 dentur, cum abunde haec tractaverit Locrius, l. l, p. 301 , sqq, et hujus quaestionis- 

 inter legis disceptatores jam agitatae historiam tradiderit, ut cuique in oculos incur» 

 reret, quaenam omnium hac de re constans fuerit sententia in Concilio supremo, ef 

 quomodo casu quodam tautum factum sit, ne legis verba omnem dubitationem sus- 

 •tnlerint. Locrium vero hoc potissimum scopo plcnius huj'is quacstionis historiam 

 ictulissc, ut icgis defccium supplcret tx dcclaraca satis aiiundc legislatoris mcnte, ipsa 



JCti: 



