la JACOBI IIERMANI PHILIPSE 



duin dissolutiim sit, constat lamen uxorem civiliter non ea facultate gaudere, ut sibi 

 et liberis semper iJonee consulat. 



Cuni igitur matrimonium hac Absentiae praesumtione non dissolvatur, sequitur uxo» 

 rem, utpote mulicrcm nuptam, judicio se sistcre non posse, neque in quolibet negotio, 

 in quo gerendo auctoritas mariti requiritur, agere absque auctoritate judicis; haec enitn 

 semper debet succedere in locum auctoritatis mariti, ubi hic uxori adesse non vult, 

 aut non potest (confF. artt. 2J5 et 218, 217. j. a. 1449, 776, 934, 1124. Cod. Cnv. )• 

 Id disertis verbis quoque confirraatur in caussa Absentium art. 222. eotf., et art. 863. 

 Cod. de rat. pr. in civ.; insuper quoque seniper certiorem facere oportet Procuratorem 

 Regium, quo magis Absentibus cautum sit, «;•/. 83. tt°. 6. J. art. 863. eod. 



Quod vero patrimonium cujusqueproprium attinet, si communio bonorum inter conjuges 

 non obtinet, aut utrique comraune, si in matrimonio contrahendo hanc introduxerunt , il- 

 lud nuUam hucusque subit mutationem, sed idem rerum status durare potest, quamiiu 

 Absentiae praesumtio tantum adest, et in tempus, quo declarabitur Absemia, integra re- 

 servatur conjiigibus facultas eligendi, utrum dissolvcre velint communionem, an vero eam 

 continuare. Quaenam vero et conjugi superstiti remcdia in promtu sint, quibus e bonis 

 conjugis Absentis sibi ad vicluni necessaria quaerat, verbo jam dixi Sect. i. §. 3. p. 17. 



Ex eodem vero principio , quod nimirum matrimonium non dissolutum censetur, 

 sponte sequitur conjugem superstitem novas nuptias celebrare non posse art. 147., imo 

 id eo magis dicendura videtur in hac prima Absentiae periodo , quo Absentem adhuc 

 vivere suspicamur, et invitum reditu ad suos prohiberi ; quoniam si eo tempore jam 

 ad novum matrimonium properaret , satis manifesta foret mala fides , quae maxime no- 

 vis nuptiis obstaret: si quando enim Absente alterutro conjuge ad novum conjugium 

 acccdere permittatur superstiti, ante omnia saltcm opus videtur, ut bona fide Abjcntem 

 mortuura existimet, et probabiles rationes afferre possit, unde de ejus morte constet: 

 at si de morte constaret, absentiac praesumtio sponte cessaret. Et hujus quidem cogi- 

 tatione ductus Proudhoms, p. 165, 166., conjicit articulum 159. non applicandum esse 

 ad casum, quo conjux superstes ne finem quidem exspectaverit hujus periodi, ut no- 

 vas nuptias inirct , sed jure nierito huic matrimonio contradicere posse eos, quorum 

 interest, aut Procuratorera Regium vi muncris sui secundum art. 184. Cod. Civ. (quae 

 tamcn sententia an vera sit valde dubito); qnoniam sic aperta foret mala fides conjugis 

 superstitis, quac ita non statim appareret post deolaratam Absentiam , ubi mortis prae» 

 sumtio , de qua sibi persuasum habere posset conjux superstes, etiam ex ipsa legisla- 

 toris mentc aliquam veritatis speciem accepit: imo tunc doctrinam art. 139. probandam 

 esse putat, ne cuivis liceat novum matrimonium bona fide contractum turbarc, verum 



op- 



