42 JACOBI HERMANI PHILIPSE 



Absentia legitime declarata est; liosce enim tantum spectare doctrinam art, T35. , sqq, 

 qiiiim illis satis prospectum sit Capite I., in quo de Abscnte praesumto agitur, et 

 ubi insuper in art. 113. tspressa mentio fit negotioruni ad liereditatis ipsi delatae di- 

 visionem pertinentiura , certo indicio, articulos postea legi insertos tantum pertinere ad 

 eos, quos Caputl. non complcctitur. Id autem praesenim iis prodesse asseverat, quo- 

 rum , cum plerumque Absentes in alium locum migrantes multa secum sumere soleant, 

 tauti non interest Absentiam legitime declarari; hisce enim non nociturum putat, si orania 

 illa solennia, quae Absentiae declaratio desiderat, negligere maluerint, quoniam liereditas 

 iatfcrim Absenii delata pro eo administrabitur socundum art. 113. et insuper ncmo-, in cu- 

 jus mortem probandam huc usqiie nihil impensum est, facile mortuus haberi debet. 



Sed an igitur Abseutiae declaratio nititur sola mortis praesumtione, ita ut tempus, 

 quod antea efliuxerit, sine ulla dubitatione vitae accenseri debeat? Sic optime sibi con- 

 sulerent, qui ex Absentis hereditate, ejusve possessione fiduciaria, magnam lucri spem 

 non foverent , non urgendo hanc petitionem , sed exspectando , donec liereditas quaedam 

 eL obvenitset, unde majus emolumentum sperare liceret. At ne ipse quidera JCtus 

 illud facile tuebitur, quum paulo ante, p. 152.,. aflirmavent,. etiam post Absentiam de- 

 claratam Absentem neque niortuum, ncque vivura haberi, idque prorsus conveniat men» 

 ti legislatoris ( Locrii, p. 499. init. ) t uuspiam enim , licet temporis lapsu invalescat 

 mortis suspicio , omnis vitae spes plane sublata videtur, ita ut nulla ejus ratio habea- 

 tur; sed ob eandem rationem, ne vel primo Absentiae tempore vita Absentis tam certa 

 habetur, ut non siraul adsit mortis cogitatio, quam non solmn propter varios casus 

 quotidie imminere nemo ignorat , sed praesertim Ab.^^enti , si in vitae dtscrimine versa» 

 tus sit propter iter periculosum fbrte susceptum, aut si stibito evanuerit, eo magis 

 ante jus ipst delatum accidisse verisimile est. Hinc igitur apparet, quantopere huic 

 Makvillii sententiae jam obstarent verba art. 135.: <J un indivldu , dont Pexistence ne- 

 sera pas reconnue, etiamsi nihil aliud suaderet , ne eam amplectamur: quae cum satis- 

 sint generalia, et negari nequeat , de sorte illius , qui abesse creditur , nihil certiu» 

 constare, quam de Absente declarato ( si enim de eo constaret, haec doctrina de Ab- 

 sentibus in eum prorsus non conveniret), sponte intelligitur ad illius quoque statuni' 

 adtendisse legislatorem in art. 1.^5., sqq. Sed, quod mngis est, ipsa haoc quaestio^j 

 jiarrante Loctdo, mota est in Consistorio Principis, illudque elTecit, ut in art. 135. 

 sqq. verba primo magis dubia , et de quibus incertum vidcbatur, utrum de eo, qui 

 Absens jam declaratus esset, tantura essent intelligenda, an vero et de Absente pr,ic- 

 sutnto, generaliorem sensum acciperent, ne in posterum perverse quis ea interpretaretur 

 «ootra mejitm legislatorisj aut fortasse talis distinctio in foro locum obtineret; vid^ 



