44 J A C O B I II E R M A N I P H I L I P S E 



si dein appareat, eos de vlta Absentis certiores fuisse: judex igitiir et hk videbit, iic 

 cx insigni iionnuUorum perfidia Absens, iive, quorum interest, quid detrimcati capiantj 

 add. Prcudhotiy l. l. p. 14C. 



Ex iis, quae huc usque disputavimus , paret, in art. iij. agi de hereditate alicui 

 delata, de cujus vita nulla dubitatio exorta est; doctrince vero articulorum 135, Sqi[.. 

 Jocum esse, ubi plane incerta est Absentis conditio. Hinc quoque facile intelligitur, 

 qiiid dicendum sit de quaestione, quara /. /. p. 153, sq. movet Malevillius, et eui 

 legislatorem non prcspexisse aflirmat. Quaeric scil. , quid Seri oporteat, quando du- 

 rante prima Absentiae periodo , Absemi hereditas delata, et ex sua opinione secun» - 

 dum art. 113. pro Absente administrari coepta est, si postea de Absente nihil ara- 

 plius innotuerit : quonam tempore post discessum constare possit, hereditatem perpe» 

 ram Absenti , quippe jam mortuo, eoncessam esse. At ex quo principio fluxerit haec 

 dubitatio, in oculos cuique incurret. Nam si teneamus, nondum finita prima peria- ' 

 do locum jam habere doctrinam art. 135. sqq., sponte sequitur ejusmodi quaestionein' 

 non facile moveri posse. Si enim semel de vita Absentis constiterit post delatam here- 

 ditatcm , hacc patrimonio ejus accenscbitur, et, quidquid dein acciderit, ad ejusdem he- 

 redcs transferetur; sin vero minus, et nemo certior factus fuerlt die delatae heredita- 

 tis de vita Absentis , aut loco, quo coraraoretur, observari debent ea, quae contiaen- 

 tur art. 135. sqq., adeo ut nuMum dubiam jam exoriri possit, quin alii, qui cura Ab- 

 scnte concurrissent , aut eo deficiente jus acnuisivissent, illud contiiiuo nanciscantur, 

 neque prius amittant, quam idonee probetur, Absentem tunc temporis in vivis adhuc 

 fuisse. Et sic vel cx ipsa hac Malcvillii dubitatione apparet, quantopere se commcn- 

 det sententia» quam supra de art. 135. sqq. exposuimus, quura sic necesse non sit, 

 iit legislatorem negligentiae accusemus ; quam parum veram legis mentera secutus sit 

 JCtus, articulum 113. applicans ad onmes, quorura Abscntia nondum legitime deciarata 

 est, quoniam ex hac decidcndi ratione dubia enascuntur, quibus non prospexit legisla- 

 tor, et quae praevidere non potuit, quum alia hac de re cjus fuent sentcntia. Sed 

 quid igitur, si colieredes Absentem in dividcnda hereditate communi post discessura 

 delata agnoverint? tunc saltera doctrinae art. 113. locus erit. Quid igitur, si v. gr,, 

 suscepto itinere maritimo, hereditas Absenti obvenit», et coheredes nuUam dubitationem 

 movtrunt de Absentis vita, postea tamtn de nave, nautarura, aut vectorum sorte nihil 

 innotuisse constat, et ncmincm certiorem factum esse, quo loco navis appulcrit? Quonam. 

 tcmpore coheredibus partem hereditatis, utpote facti errore concessam, rcpetcre licebit? 

 Qiianvis et similcs quacstiones rariores fore existiraem , cum plerumque cohcrcdes in 

 dividenda hercditate, ubi vel maxime sua res agitur, non adeo faciks esse soleant ad 



ju- 



