45 JACOBI HERMANI PHILIPSE 



ob eandem rationem aliis fortasse solis cesserat, Ne sic igitur hisce injuiiam face« 

 let, et tanien, qiioad ejus fieri posset, Absentis commoda adtenderet, non plane hu- 

 jus vitae praesumtionem neglexit , sed licet illis tantum jura concedenda existima- 

 verit, quae et Absenti forte competiissent, ut, quamdiu de Absentis vita cenis in- 

 diciis non constaret , iis gauderent , simul tamen statuit , Absentem dein reversum, 

 aut eos, quibus sub conditione vitae aut niortis Absentis aliquam liorum jurium par» 

 tem petere liceret, eam vindicare posse , si idonee ejus vitam aut mortem probave» 

 rint. Nemo vero, qui secum cogitat, quam difficile fucrit liac in re omnium commo- 

 <]a componere, tutissima via proctssisse legislatorem negabit, ejusque consilium non 

 laudabit , quo , quuni aeque incertae sint vita Absentis et mors , eam praetulit deciden- 

 di rationem , quae propter aequitatem se magis commenJabat: quum profecto perquam 

 fuisset iniquum, aliquem jure suo defraudari, quo gavisus foret, si Absens diem obiis. 

 set, et Absentis emolunientum ita cum alterius detrimento tueri , ut alter nullos fru- 

 ctus lucraretur, quos, si de Absentis conditione constaret, statim percepisset. Potius 

 igitur visum est, Abseiiti nulla alia concedere remedia , nisi, ut quandoque reversus ju- 

 ra sua vindicare posset; cui et consequens erat, eorum , quibus sub conditione vitae 

 aut mortis aliquod jus competerei, in liaec bona, Abscnti interira denegata, pecitionem 

 csse admittendam , si prnbassent Absentem tunc temporis adliuc vixisse , aut mortuum 

 jam fuisse. Et hoc fundamento omnia nituntur, quae continentur art. i.:;^, sqq.; non 

 adco, quoniam mortuum haberi Absentem placuit , uti contendit Dehiticurtius, sed 

 quoniam iniquum esset, ceteros interim fructibus .carere, quibus gavisi fuissent, si 

 forte Absens mortuus esset, et ea de re inter oranes constaret. In hac igitur doctrinae 

 parte , utriusque praesumtionis, et vitae et mortis, rationem habet legislator , neque hac 

 in re divergit a principiis semel positis. Nara res in eodera statu manent quo fue- 

 rant, et Absenti nihil adhuc conceditur, neque iis, qui sibi jus arrogare possent, si 

 Absens vivcret, aut si decessisset; quoniam si illud vindicare cupiant, necessario iis 

 probanda sit vita Absentis, vel ejus mors, quum utraque plane incerta sit. 



§. 3. 



Hoc igitur generale principium exhibet art. 135., nirairum cum , qui sibi competere 

 anirmet aiiquod jus delatum tali personae, de cujus vita non constat, probandi neces« 

 sitate esse adstrictum, Absentem ipso illo tcmporc, quo illud jus ei delatum foret, si 

 in vivis fuisiet, adhuc vixisse, ceteroquin ejus petitionem omni idonco funjamento 

 carere. Nisi ergo hoc idonee probetur, in deferendis hisce juribus nulla Absentis ra- 

 tio habcri poiest; irao neque mandatum Procuratori relictum, vel quo postca forte in- 



stru« 



