S^ J A C B I II E R, M A N T P- H I L T P S E 



succedunt, etiam reliquis colierejibus , qui jus acqulsitum habent,. partem successionis 

 adimere. 



Imo licet haec satis clara videantur, aliunde quoque innotescit, legislatoris mentem 

 hanc fuisse, ut solis coheredibus, si adforent, totam hereditatem coucederet : id enim 

 totidem vcrbis dicitur ia eodem ar ticulo, mi k-gebatur, antequara Tribunatui oblatus 

 erat tiiulus de Absentibus (i): neque obstiit , quod postea mutationem aliquam subie- 

 rit, cum id unice factura sit, ne verbuni Ab:erst, ut supra jam vidimus, in postcrura 

 intelligeretur de solo eo, cujus Afasentia kgitiiiic foret di-clarata; et de principio, de 

 quo htc sermo est , nuila in disceptando lis fuit raota, ex qua legislatoris sententiam 

 postea niutatam esse suspicari licerei. Ceterum nostra sententia etiam confirmari vidB« 

 tur argumento art, 157., ubi non solum ipsi Absenti conceditur hereJitatis petitio , si 

 dein revertitur, sed et iis, qui Absentem repraesentant : lii igitur esciuduntur a cohere- 

 dibus in art. 136.; nam si statim succedcndi jure gavisi fuissent, huic petitioni locus 

 non foret. 



Tota igitur hereditas, reliquis omnibus excUisis , accrescit coheredibus; si vero hi noa 

 adsuut, illi, qui Absente deficiente jus succedcndi habuisscnt, i. e. ejus descendentes , 

 iJque non ex Absentis , sed ex sua persona , tanquam proxinii heredes ab intestato suc- 

 ceJent: atque hinc quoquc intelligitur, art, 136. confirmare principiura illud generale, 

 Abstntis vitam et mortcm acque incer;am existimari; nam si proptcr mortis suspicio» 

 iiem excludergtur Absens , dubium non foret, quin in successione ipsi delata.desceuden- 

 tes jure repraesentationis ejus locum occupassent (2). 



Postquam itaqiie incerta conditioue Abseutls niti hanc art^ 136. doctrinam vidi- 

 ^"s Cs), insuper satis probabiles rationes alTcrri possunt, quibus pateat, hanc legisla- 

 toris voluntatem in denegando jure repraesentationis non prorsus arbitrariam esse, ne- 

 que a Juris. analogia alienara. Nam primo quidem satis constat, fictioni juris, quara 

 npraesentationem dicimus, locum non esse, nisi mortuo eo, in cujus vices succedere 

 quis velit; scd practerea, nonne et is., qui succedendi jure gauderet, si de illiiis vita 

 constaret, renunciare potuit juri suo in succeisionem? et cum nemo ope repraesenta- 

 tionis succcssjonis repudiatae partem ex persona rcpudiantis caperc possit, nonne sic 



cui" 



( I ) Sic enim «criptum ersti „ Teuti sticctnitn sira dimlilc excltiiivemnt atix titih partnt , avie hiqinh 

 y, PAiuiit ai,rait cii droit de tonccurir , ou aux pareni iii degrl iiiliiiqaeiit.'' Vid. Lmii, I. I. p. 505. iU 

 not. CI CNifirentt , Tom. I, p. 339, sq. 



C2') Iia ait. 136. eti.ra cxplicat Ltcriui , p. 506: idem quoque ie:'iire videtur Sfanginlirg , 1, 1, ad 

 «rt. ijO. not. 4. 



(3i Vid. In prtais jcrnio viri aicpl. llngiiit, ad art, 135, sqq. JMnifi, Tem. II. p. aij, 214, 



