COMMENTATIO ad Q-UAESTIONEM JURIDfCAM. 59 



'Ti possit, et durante hoc spatio omiiis impendatur opera, ut, sicubi terrarura degat 

 Absens , ad ipsius notitiim pcrveniat, quid agatur: eo brevius enim esse potuit spa- 

 tium ante declarationem Absentiae, quo plura adiiiberentur, ut Absens certior fieret, 



Anteqnam ergo ii, quoriini interest, boc consilio judicem adire possunt, requiritur, 



'ut integrum quadriennium effluxerit: id vero temporis spatium nunquam brevius csse 



"poterit, quum eo nondum praeterlapso satis Absenti, iisque, quorum interest, prospe- 



ctum sit, art. 112. Sed quaeri posset a quo temporis puncto currat Iiocce quadrien- 



niura? utrum, si Absens procul a loco domicilii commoratur, currat a die, quo nun- 



tium miserit; an vero, quo nuntius ad familiam pervenerit? Prlus existimat Spangeii- 



bergius, ad art. 115. not. ^. et ZacAarid, ad h. L; at probabilior videtur sententia 



Dehincuriii, p. 342. adnot. i, , illud tempus computantis a nuntio adlato; quoniam , 



si in regione tam dissita commoratur Absens, ut nuntius non cito ad domicllium per- 



ferri possit, sic facile ante quadriennium tinitum nuntium mittere potuit, qui, si prius 



Absentia declararetur , demum eS decIaratA adveniret: quam sententiam eo lubentius 



amplectimur, quoniam tam caute in omnibus hisce negotiis procedere legislatorera anim- 



■advertimus, adeoque ad legislatoris voluntatem satis manifestam non bene adtenderent 



judices , si ad declarationem Absentiae nimium properarent. Momentum quoque huic 



sententiae accedere videtur ex art. 117., de quo postea videbimus. Haec tamen quae 



de spatio illo quatuor annorum diximus, non semper valent: si enim Procuratorem re- 



liquerit Absens, declarationem Absentiae petere non licet, antequam decem anni effl(i- 



xerint (vid. Locri'is, l. l. p. 394 — 401.), et judices eam declarare nequeunt, nisi 



, j)ost annura undecimum impletum; neque quidquam interest, utrura mandatum ad exitum 



hujus temporis duraverit, an secus; conff. quae diximus Cap. I. Sect. i. §. 1. in f. 



add. Locri, p. 402, sqq. Spangenb. ad art. 115. not. 3. Maie-iille^ ad art. la?. 



Expo:6 des Motifs , Tom. II. p. 177, 194, in f. et 195. 



§. 3.. 



Cum vero in art. 115. eadem verba (^les parties intdressies') occurrant, de quibiig 

 supra ad art. 112. disputavimus , paucis nunc videamus, quinam declarationem Absen- 

 tiae urgere possint. Sponte autem apparet , haec verba alio sensu esse inielligenda quam 

 in art. 112., cum in primis in gratiam heredum , quibus ab omni petitione eo tendente, 

 ut sratus bnnorum Absentis sibi innotescat, cavendum esse vidimus in art. 112., per- 

 mittatur Absentiae declaratio; adeoque hortim maximi intersit solenniter absolvi omnia 

 illa, quae hanc declarationem praecedere oportet. Uti autem in singulis articulis , ubi 

 sermo est de iis, quorum interest, ex materia ad argumentum subjecu, sive ex pecu- 



H a lia» 



