COMMENTATIO ad QUAESTIOISrEM JURIDICAM. 75 



et ipsa coBimunio dissoluta foret , et administrandi munus sponte finiretuf): adeoque, 

 nti in art. '25. universe docetur de omni possessione fiJucuria, deposito assimilari 

 debeat, administratorem saliem rationum quandoque reddendarura necessitate adstringat, 

 non secus- atque lieredes in possessionem bonorum raissos. Qui autem propterea cau- 

 tionem liic non requirunt, quod conjux adrainistrator plus juris non acquisivic, quaiu 

 quo etiam vivo et vraesente altero conjuge gavisus fuisset, ab errore uon satis ca- 

 Tisse milii videntur, in quera saepius incidunt Dehincurttus et Proucl/iomis , reaiulariter 

 quidem Absentem mortuum Iiaberi , continuata vero comminiione vivis adaumerari. Ne. 

 que cura S[iangeribergio, ad rt;-;. 124. not. 5. adeo in magno discrimine ponendum vi- 

 detur, utrum maritus , an, vero uxor supersit, ita ut ab hac tan.tum cautio exigatur: 

 arj;umentum enim, quo utitur, ex art. 12.9. petitum , magis argutias sapere videtur, 

 quam juris analogiae convenire; imo si eo sensu verba: de-puis Fdpoque tc- la quellc r6. 

 poux commun aura pris radmitiistration , forent accipienda instar distinctionis , quae ia, 

 art. 124. fit inter verba prendre et conserver, de qua §. praec. vidimus, facile iude ef- 

 ficeres, doctrinae art. izg. tantum locum esse, si iixor communionem suscepisset , ec 

 si maritus eam continuasset , perpetiio communionem esse. duraturam : lioc argumenttiiK 

 igitur nimium probat. 



Peculiare autem est liac in re, quod' si uxor communionem non dissolvendam duse» 

 rit, non cogatur eam continuare, si postea animum mutavcrit, art. 124. in f . ; quod se» 

 cus est in mariro. Uti enim Iiic ab initio communioni jam praefuit, art. 1421., adea« 

 que ejus statum cognitum ac perspectum habuit, sic, ubi animum commiinionis contin, 

 nuandae temere declaraverit, habebit, quod sibi imputet: sed idem non obtinet iu 11x0« 

 re, quae, cum forte in comraunione non alio scopo perseveravit, quara ut a boni&- 

 mariti heredes arcerct, quoniam spem reditus mariti nondura araiserat, invita cogi nou 

 debct, ut damna experiatur ex inprudenti bonorum administratione et statu bonorum. 

 deperdito, de quo maritus eam certiorem non fccerat; add. LocnS, p. 431— 434, Semper; 

 igltur uxor acceptae jam coramunioni renuntiare poterit, ct bona heredibus cedere, cz» 

 tcrisque, qui ex art. 120, 123. in possessionem mittentur: quibus ex sententia Dclvin» 

 eurtii etiam ob easdem rationes post inventariura confcctum , huic missioni renuntiand» 

 compeiit facult»s, et bona creditoribus cedendi ( 14 ). 



Haec vero renuntiatio efficiet, ut de damnis sine ejus culpa aut ante continuatain 



com»- 



(■O Vid. Dihi»ctiri, p. Hf. adast. %. In f. i coaf, eri. 8oa. Co(J. Ch, et quie dicemus Secc. s. S. 6f 



