f* J A C B I II E R M A N I P II I L I P S E 



ifiiem tuetinlur bona , fte dilapidentur: et sane nemini magis adDiiiiisTatlo bonoruti» 

 cordi esse solet, quam qui justam spem concipere possit, fure aliquanJo, ut doiriini 

 jure iis potiatur. Hiiic quoque non lantum iis lianc possessionem concedendam existi- 

 mavit , qui Absenti lieredes ab inttstato esse coUiguntur, sed et kt;atariis , simiiibus- 

 que, quum, si reliquis exelusis illl soli bona possidercnt, verisimile csset , eosdem, plu- 

 rima sibi brevi forte ablatum iri praevidentes , si de obitu Abscntls quid certi innotuis- 

 set, non eam diligeniiam in administrando Absentis patrimonio adhibituros, quam ejus 

 commoda tfHagitarent. Eodem quoque consilio aliquam fructihim parteni auminisrratori- 

 bus concessit; nam, licet et aequum legislatori visum sit, administrationera lianc non 

 prorsus gratuitam esse, verum, qui alicujus rei onera subierit, eundem quoque emolu- 

 menta percipere, idcirco tamen- in prirais maximam fructuum partem administratoribus 

 concessit, ne bonorum possessionem repiidiarent, et sic Absentis patrimonium defeu- 

 sore et curatore carerec Imo e facultate continuandae communionis conjugi supersliii 

 concessa ( morte enim communio, uti quaelibet societas , riissolvitur, art. 1441..) appa» 

 let, non sola mortis cogitatione hanc doctrinam niti posse; cum profecto valJe absur. 

 dum foret , propter diversa remedia adhibita, licet aeque incerta sit in utroque casti 

 fijusdem hominis conditio, Absentem mortuum,. aut vivum haberi: a quo tamen errore 

 non omnes aeque caverunt ; nonnulli enim, iique doctissimi interpretes, adseverare non. 

 dubitant, continuatA communione Absentcm vivum existimari, repudiatl vero mortuum. 

 Quod igitux conjugi superstiti haec q^uoque reservata est facultas , potius eaJem ratione 

 niti videtur; quod nimirum is optime res administrare censenAus sit, qui quodvis ex 

 hac administraiione emolumentum spereti cui aceedit, quod satis iniquum forct, sociuni 

 ab heredibus alterius socii cogi ad societatem dissolvendam , quae morte tantum finiri 

 dcbuisset, cum de hac certa nondum allata sint indicia Cs). Haec igitur si tcneamus, 

 in explicandis natura et efTectibus hujus possessionis tutius procedere iicebit, et mclius 

 dijudicare, q,uid in quavis re legislatoris meati conveniat. 



Possessio illa, quam provisoriam vocant, in art. 125. dcposito adsimilatur, qiioJ pos- 

 sessuti tantura bonorum administrationera concedit , einnquc rationum reddcnJarum obli» 

 ^atione adstringit, quando ABsens dein redierit,. aut certi quid de eo innotuerit. Dico 

 eam deposito adsimilari , licet art. 125, cam reveia dtposito aeq iiparare vi leatur : sed 

 cum in multis a dtposito dillcrat, quod utriusq^ue naiuram aJtcnienti iia in oculos 



io* 



(>) Conf. locum Uirll , lufr» tlt. p. 427 — 431.; adj, liia, p. ito — iii, 4«li 4a4k 



