^ G. C. B. S U R I N G A R ' 



tot , tam a se invicem diversa , principia continere posset ? ) , sed secretione , in planta 

 jpsi peragendS, elaborandos esse. 



2. Ad asserti hujus veritatem demonstrandam egregie etiam faciunt insitiones. Alie« 

 tus ramus, arbori alii insitus , atque adeo cura hac eodem alimento terrestri nutritus, 

 tamen longe alia principia exhibet, longe alios humores secretos , quam arbor, quae, 

 in sui , et insiti rami , usum , alimentum e terra absorpsit ( 2 ). Si Salici , ut exeraplo 

 iitar, inseras ramum Amygdali persicae, post annum in ilia invenies liquorem amarum, 

 in hujus vero ramo liquorera aromaticum, oleum aethereum continentem : quum vero 

 haec omnia ex eodem fonte oriantur, Salicis nempe radicibiis absorbeantur , ad secre. 

 tionem, in Salice et Amygdali persicae ramo diversam, concludendum est. 



Quod autem folia liquorura , per plantam resorptorum, secretioni instituendae , sive 

 coctioni aliraenti, uti Malpighius ( 3 ) et Grewius (4) jam dixerunt , inserviant, nunc 

 nihi probandum sumo, indicaturus hanc secretionem a parenchumate foliorum institui. 

 Primo igitur monstrandum est, liquores, per radices et folia absorptos, ad parenchy» 

 n>a pervenire illudque intrare. 



$. 3. 

 Ea, quae per radices et folia absorbentur , transeunt ad parenchyma. 



Quum duplex pateat via, qua liquores rete vasculosiim , plerumqiie sceletum folii 

 dictum, ingrediuntur , alcera e terrd, qaamdiu piantarum, lumine solari collustratarum, 

 radices absorbent, altera ex Atmosphaera, quamdiu vegetabilium, luce destitutorum, folia 

 liquida varia inhalant, quaeritur, quid de hisce liquoribus fiat? Hi liquores, scelctum 

 foHoruiH permeantes, transeunt ad eorum parenchyraa (5). Ad hujas sententiae com» 

 probationem sequentia faciant experimenta. 



I. Hoc ad oculum constat, si plantarum radicibus absorbendus detur liquor colora- 

 tus; hip enim per caulis lignum pergit ad petiolum, et inde ad rete vasculosum folii, in 



ca- 



aliz planta allas e terra absorhcar: conr. Du Hamtl, Tom. II. paf- 307.) haud lem raatnenti argumenta prl- 



mS fronte inilitari vidcri . non diffitendiim esi: haee vero argum^nta non magni esse ponderls|, ostcndlc Doct. 



yiiringa Couton l. c, pag. 74 — *7 » "''' cgregic argumcma, ad illoruin sententiam comprobandani proposfta, 



leiuiavlt. 

 (a) Vid. frtlH t. c. pag 43. riiringa Couloii I. c. pag. 81, Reliqua liujus Doct^iimi vlri, secrctiontlA 



pbntisrvm cxira dubpin pineniii, expcKm nta , luae /. e. p. J7 scqq. inveoiuntur, brcviiatU gratia mittOt 

 (3. Vid. Marc Miit;ighit ^ ^nttt'>m» Plantarum /. c. p-^g. 54, 

 (4) Vi<>. jlnirnmie dei Plantet ^ petr Plchtm. Crew elc. pag. 144* LcidC ItfSs » "^ 



(}} Scnttliitr I. c. Toio, L pag. 430 in fiae, 431 et 4^1. 



i 



