RESPONSIO AD QUAESTIONEM P II iLOSOP HIC AM. ^ 5 



eorumque de pliilosophis antiquis traditiones ad criticara severitatem sunt exigendi , et 

 ipsi critici, ut in pliitosophiae historia restituenda indicatos pcccandi fontes scdulo vL- 

 tent, monendi. In quo critices negotio curantium est, ne in utramque partem pec- 

 cemus, temeritate et superstitione : nec committendam, ut phiiosophorum decreta minori 

 diligentia dignemur, quam bonorum librorum scripturam , in qua judicanda utnimque 

 notatur, furor quidam omnia secandi et urendi, et servilis quaedara religio, nihil raii- 

 tare, nec adco quidquam restituere ausa. Praecipue coercendirm est ingenium , et suis 

 terminis concludendum; quod , si modeste decretorum ccnsuram agit, atque inter affi- 

 nia philosophi placita vinculum quoddam inducit ratiocinationis ab ipsius piiilosopli.i 

 ratlone petitae, inque ea fundatae, egregium praestat usum : sed idem ingenii pracsi- 

 dium , si sorania quaedam tn antiquorum sapientura sentennas invehat, rem perdere pu- 

 tandum est et efficere, ut anilis superstitio, quae nihil intelligere absurdaque tueri ma- 

 vult, quam quidquam mutare, prae ista licentia bona et salutaris videatur. 



His officii praeceptis instruere me ipsc moderarique volui in quacstione tractanda 

 priori, ab Ordine Cl. Philosophiae Theoreticae et Liierarum llumaniorum posita: quae 

 quaestio ex intimo quodam Historiae Philosophicae recessu ducta est et promta. Igi- 

 tur et apud antiquos et apud recentiores fuit haec de Academicorum et Scepticoruia> 

 dissidio contentio multiplici dissensu tentata. 



A. Gellius ( I ) „ vetus," inquit, „ quaestio , et a multis scriptoribus Graecis 

 „ tractata est, an quid et quantum intcr Pyrrhonios et Academicos Philosophos in- 

 „ tersit. " Igitur hanc celebrem quaestionem tractavit Aeneiidcmtis , in j°. libro 

 Tlu^fpuvlav , cujus fragmenta servavit Photius (2). Enm secutus est Plutarchus, qui , 

 teste Lampria in Cataiogo , iibrum scripsit Tsf) t5? oiseipojixi tuv Tlvppaviav xa) 'Aka' 

 i-^fiaixav. Aenesideinum imitatus est itidera Sextus Empiricus, qui iu Pyrrh. iJypot. 

 Scepticos ab Academicis separavit ( 3 ). Gellius etiam (4J dedita opcra rationes ad« 

 tulit, cur Academici et Pyrrhonii differrent. 



Inter recenriores Ihetius (5), Vossius (6), Brucker Qi')^ Baylius ( S ) ^; Meiner^ 

 sius (9), quaestionem obiter tractantts, aut nullamj aut dubiam discrirainis notam 



a- 



(l) N. A. :;i. 5. (2) Ib Bibliotli. pag. 179- Sffqcj. fj) P. H. I. cap. 53. 



(4) I. I. (s) De la loiblesse de Tesprit humain, §. iC(J. 



(fi) Dc Philos. Sectis, pag. 10-. 118. 



(7) Hist. Phi'os. Part. 11. f,. II. c. 14. §• 'I- pae- '331. 1331. 



(8) in Lexico in vocc Pyrrlian. not. A. 



(1) Ceicb. der Wcltwcisih. Absch. XW. §. i. pag. 143. 



A 3 



