g J. R, THORnECKE 



agnoverunt. At rcm de industria tractandam sibi sunisit Gallus, Gauiier de Sthert ( i ) , 

 qui conatus inftlicissime viro docto successit. Scilicet est haec scriptio tam plena 

 et referta erroribus, ut vix digna sit, quae refutetur. Videtur enim auctor despexisse 

 omne Philosophiae Antiquae studium Criticum , integri nec occupati judicii officium, 

 et philosophicae considerationis auctoritatem ; earumque vices rerum explere voluisse 

 ventosa quadam jactantia et verbositate. Dein philosophus Germanus, Garvius (2) 

 conciliare nititur omnem Scepticorum , Academicorum , et Dogmaticorum dissensum. 

 Ab universo omnis Scepticismi studio exorsus Staudliv. V. Cl. breviter de Academico- 

 rum et Scepticorum dilTeremia sententiam dixit (3). TFyttenbacfiius V. Cl. (4) 

 Scepticos revera fuisse Academicos ponit; discrepantiam vero quamdam notandam esse, 

 pronuntiat Wciss V. Cl. (5). At rursus Degerando, philosophus Gallus (6), in 

 transitu quaestionem tangens , vix posse Pyrrhonios ab Academicis distingui asseverat: 

 cui assentitur Krugins ( 7 ). 



Hanc igitur Quaesiionem Cl. Ordo vohiit ita denuo tractari dijudicarique, ut pri- 

 mum investigctur, num quid in oppugnandis Dogmaticis inter Academicos et Scepti- 

 cos interfuerit: dein discriminis , si quod sit, causa dcclaretur. Quae quaestionis in- 

 stitutio triplicem postulat explicationem : primam , rationis et Academiconim et Sce- 

 pticorum in oppugnandis Dogmaticis: alteram, discriwinis notandi: tertiam , causarum. 

 Itaque in has tres partes responsionem dissecui. 



Quaecunque autem sit de Acadcmicorum et Pyrrlioniorum discordia sentcntiarum di- 

 vtrsitas, una est tamen Scepticismi forma ac species , quac et Acadcmicos et Pyrrho- 

 nios comprehendit. Quarc Partcm primam auspicati sumus a notione et formis Scepti- 

 cismi universe constitucndis. 



Cum porro in causis, de quibus agimus, praecipuum iocum sibi vindicet ortus dis- 

 ciplinae, ex cujus cognitionc ipsius deraum disciplinae ratio recte percipitur, ct ad 

 causarum inventionem, et ad indolera Scepticismi melius capiendam, ita viam munire 

 instiuiinuis , ut doctrinac ra:ionem ex cjus incunabulis explicarcmus, 



Hinc 



(O Mimoire, dans lequel on cximine, s'il y a veiitableraent de la diSVrence entre la doctrine ia Phi- 

 lisoilu! Ac»ii<miiuci et celle dcs Phihsophes Sccptirjues , in M^ia. dc TAcad. des Inscript. T. XLIII. p. 131. sqq. 



(a; Anir.crl:. zu Ciccro'» Pilictiien, II. B. p, E. 9. 



(35 Ccsch. und Geist des Slcepticism. Toin. I. p. jofl. 307. 



(4) in pracccpt. Phil. I,08. P. III- c. II. § 9. 



fi;) Bc Scc,-iticisnii caujis atquc iiatnra , i3oi C. V. p. :;5. sq^, 



(«■» Vergleich. Gcsch. der Sys:eiic iler I>iiilosoi)lre lus dciu FraniSs. von //, C. Tcnncmaiin , T. 11. 



«. 37*' J7». 

 (7) (Jcsch. dcr Philoi. ilt. zcit. J ijS. 



