1« J. R. T H R B E C K E 



„ posse ex aequo , et de bac ipsa , an omnis res in iitramque partem disputabilis fit. 

 „ Nausiphanes ait ex liis, quae videntur esse, nihil magis esse, quam non esse: Par- 

 „ menidcs ait, ex his , quae videntur, nihil esse in universum. Zeno Eleates omnia 

 „ negotia de negotio dejecit; ait nihil esse. Circa eadem fere Pyrrhonii versantur, ef 

 „ Megarici^ et Eretriei, et Acadcmici , qiii novam induxerunt scientiam nihil scire. " 

 Aristocles ( i ) Pyrrhonem auctor est e Democriti libris philosophiam suam apprehen- 

 disse, et Suidas (2) Pyrrhonis dlsciplinam per discipulorum successiones itidem de- 

 rivat a Demccriio. Origenes vero, sive quo alio nomine dicendus sit, Ueraclitl (3) 

 sententiam cum Pyrrlioniorum doctrina confundit. 



His veterum testimoniis manifestum est, quibus primordiis, et quarum sententiarura 

 Ticiniis , Scepticismiis, antiquitatis opinione, teneatur, Verum in antiquae philosophiae 

 historia plerumque non magis vetustatis auctoritatibus , quam nosuis oculis judicio- 

 que fidendum est. Igitur investigationis viam ingrediamur. 



Omnis philosophiae dissensio nata est ex sententiarum diversitate de principio cogni- 

 tionis humanae, ejusque legibus, ambitu , et limitibus. Cujus quaestionis tractatio pri« . 

 mitus in caeco Empirismo abscondita fuit et sepulta. Dein excitata ratione , institutum 

 est ab effectibus ad causas adscendere , et omnia singularia anius cujusdam principii 

 imperio subjicere, et communi vinculo colligere, Igitur Jonici philosophi a sensuura 

 fide profecti, de se aut de scientiae humanae finibus ne per somnium quidem cogitan- 

 tes, sed sumentes causam mundi et res externas posse cognosci, unice in Systematum 

 structura Cosmologicorum occupati fuere. Quae primi conatus audacia faciles expli- 

 catus habet. Scilicet nisus quidam in homine apparet, omnem cogitationem ad re« 

 externas referendi ; tum demum ad se rcvertitur , cum in rerum externarum observatio- 

 ne diflicultates ipsi occurrunt , quarum tandem causam in se esse suspicetur. Res enim 

 extcrnae divina quasi auctoritate videntur niti, neqiie ex aniino humano esse deriva- 

 tae, sed majorera ortus pracstantiam arguere. Homo pendet proinde totus ex rebus ex- 

 temis ; adeoque rci naturae consentaneura est , ut prius viriuin siiarura periculum, 

 quam exaraen faciat. Cum autem cavendum sit , ne cognitionera nostram cum ejus 

 objeccis, nec adeo principium istius cognitionis cum principiis objcctonim, quae non 

 nisi sunt conditio, sine qua nulla esset cognitio , confundamiis , hac in re multiplex 

 esse debuit antiguissiraorum philosophorura error. Scilicet notiones nostras cum ob- 

 jectis conjungimus sensu quodam, quo diciraus nos objecta observare, unde persuasio 



na- 



CO apud Ev<th. p. E, XTO. c. 1«. p. ?«3. B. (2) V. Hi/Vfav T. m. p. 345. S4«- 



<j) iii *(At(76<pc;i//;4^y. 'Ihes. Cronov, t. ic n, 287. 



