RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPHIC AM. «. 



nt sentirent philosophi , se ex nostris perceptionibus non statim efTccisse ipsamm re- 

 rum naturam, sed quo perceptiones et ideas cum rebus ipsis conjungerent, et ex iis 

 confirmarent, iter investigandum esse, certisque indiciis demonstrandum. I^^itur alii ab 

 esperientia statim desciscunt , ad intelligibilia , tamciuam praesidia, et receptacula omnis 

 coj^nitionis, confugiendum rati. Alii vero Empirismi velut antiqua moenia non desa* 

 renda putarunt, sed contra hostiura impetus fortiter defenlenda, et novis auxiliis tuen- 

 da. Itaque sensuuin auctoritatem argumentis corroborare conati sunt , asseverantes, 

 per sensus optimum et certissiraum esse iter ad res ipsas cognoscendas : atque ita v.t 

 transirent ab eo quod ex cogitatione nostra et idearum conjunctione fieri potest , ad id, 

 quod est, itiTTcifixi; , de qua ipsa sub judice lis erat, vinculum praesidiumque induxe« 

 runt. Qui vero ut P/aio , judicium veri et falsi a sensibus avocaverant , quoniaiu 

 omnia continenter fluant et labantur , eam tamen experientiae vim triliuerunt, ut ideas 

 sive formas de rebus auimo infixas, eodem modo atque Kantii categorias, excitaref et 

 nioderaretur ( i ). Et idem Phto, cujus omnis de inteilectu , tamquam unico ad to ^/ 

 cognoscendum instrumento, sententia nititur ideis seu jiotionibus universalibus , quibus 

 omnis constat intelligibiiis scientia , non animadvertisse videtur, materiem tamen haruuj' 

 idearum sive notionum universalium Iiauriri et arripi ex experientia ; etiamsi objcctuni' 

 nullum existat, quod his notionibus respondeat: nam mens notionem universalem conjj- 

 ponit et elaborat ex pluribns aliis particnlaribus ab experientia ductis, et petitis; ita' 

 Ut forma sit intellectus , materia experieatiae, cui nil esse tribuendura statuerat. Igituf 

 recte Gcero (2) „ tertia philosnphiae pars, quae erat in ratione et in disserendo, sic 

 „ tractabatur,. ab utrisque fAcademicis et Peripateticis) ,^«rtOT^vi?.v; oriretur a sensi- 

 y, btis, tamen non esse judiciutn veritatis in sensibus. Mentem volebant rcrum esse 

 „ judicem; solam censebant idoneara cui crederctur. " Aliis etiam ex i(/.ziipl^ desum* 

 tis principiis usus , rationalismum miscuit Empirismo. Cura vero , ut recte mone£ 

 Scxtus Cs), homo res dijudicare modo possit, aut per sensus, aut per intellectum, 

 aui per utrumque simul; et Eleatici ac Megarici jam obtinuissent,,per sensus res nori- 

 posse judicari; primum via jam munita erat ad Scepticismum; ut. eodem modo, quo in- 

 scnsibus jam factam et ostensum erat, in intellectu , et in utroque ct sensu et intellectu^ 

 conjuncto, negaret, posse iis res dijudicari: dein qui videri- volebant sensuum judicium- 



re« 



ffSzi, uAAtic Six0efti' £( ii hx^dfsi rouro t5 jraSs^ rou ^tJ^ xizmmnhov. iAA' eripov TlvJj»- 

 iiz(p^fOifTii auTOv' ei oZ\i kxto. rxCTnv xfi.ei i Siutoix,. cPxCXr.^t »pi«»<. x2> «J «ZTi Ta vttohsU 

 liivi*' iioTTif HrOTti}) itri rl xxtu »■>" 4*— '""''■" '''^- ^"''o; Xfivifixi X4yeiv. 

 (1) Coni'. Ttnuim, Crundr. S. laC. C») Acacl,.f, 8. (3) I\ II. II. S< l». 



c s 



