aa J. Tv. T II O R B E . C K E 



respuere, et in solo irtclle^-tii onme cognitionis praesidium collocare, et eos apparuit, 

 quo'aditus ad lianc cognitionem aperiretur, uti principiis ex eo sensuum fonte , quem 

 conteniserant, appreliensis ; lioc igitur causam et arma suppeditare potuit et rationalismo 

 bellum indicendi. Quibus consequens evat, ut si €t sensibus et intellectui fides haberi 

 non possit, nec iitrique conjuncto esse lidendura. 



Ita factum est, nt cum semel disjuncta essent t« <pxt)ioiisvK a t»"? vi>ou,u.ivo.i , et ta- 

 men Dogmatici nullo alio, nisi experientiae auxilio, viara stcrnere possent ad tHv ei-rio» 

 cognitionera, eamque tutari, Scepticismus oriretur, qui debilem animadvLTtens et infir- 

 mam Dogmaticorum ralionem, auctontate sensuum profiiitata, eo ipso jan iabcfactasse 

 sibi vidcbatur et evertisse omnem rerura scientiam; et tenieriiatem homnium , ultra ter- 

 minos sibi constitutos vagantem , ad ac(iuiescendum h tw tpxivsfAf-nc revocasse. 

 Quam debilitandi et nppugnandi vim ertpere Scepticis volens Carlesius , alio modo resti- 

 tuendam esse catisam Dogmaticorum vidit, et i/iTnplif omissa , dtiobus aliis vehicuiis 

 nostras ideas cum rerum cxistentia copularc instituit, sivc, ut loquiuitur philnsophi, 

 possibilitatern cum realitaie (i): intelligens aliud vcbiculi genus , quaui scisuum, esse 

 adhibendum , ut philosophia aliquid eise demonstaret. 



Hoc modo infirmitas Dogniatismi per Elcaticos et Megaricos prinuim patefacta , eli- 

 cere debuit et evocare Scepticisjnum, qui ii^Tsipixv perspexit unicum esse propugnacu- 

 lum, quo Dogmatici objectivain cognitionem tuerentur: hanc igitur experientiam ncga- 

 runt viam stcrnere posse ad res ipsas cognoscendas , qtia via interclusa, omnis Tiiy 

 SvTuv notitia corruat, et ab humana scicntia dimoveatur. Quo accedit, quod si de in» 

 tellectus cxperientiaeque auctoritate , scntcntiarum sit contentio et discrepantia , nihil 

 supcrcst, cujus judicio in liac lite dirimcnda obtempcreiur. 



His igitur de causis bellura adversus Empirismum commovere et accendere Scepticis- 

 Dius debuit. 



Alterum arguraentura ortus Sccpticisnii cx bello advcrsus Empirismum vindicanJi , 

 eam habet vim, ui in hac conteniione arma Scepticismi subsidiaque parentur, ipsaque 

 qus praesidia contineantur. Quac ratio breviori cxplicatione contenta est. 



Simulatque a Xcnop/MJie scnsuum testimonio rcjccto, sola intellii;ibilia coepta csscnt 



in 



(l) Vid. H. Mcniiliohn, 1. I. p. 2j, ;;o. Priorem aiitem C.irtnii ra'loncm qua qiiam alio consilio usiirpa- 

 om, iam exprcsScT»i Plaio in Phacdro, ei cx eo Ciciit Tu>c. Q, I- 53. C.^rtc itii autcni es illo ccgii, pr«. 

 grcdicns ad tJ jciic , inincm i>.Hicatus est Jn probando operam co oc.isscj nam consclentl.! no^trl to stire 

 immediatc ccnjunctum est cum Tu «;«; i. .;. .„„„, „„ „„, yid. Kmg, Neues Organon, J. 5. p. 36 not. 

 coll. p, 25 sqq. Ncque vero t^ eiic , sive nosfri ipsorum , s;ve rciuin •Ktomtiriim , et illn tSS .*clre, five 

 fcsc ex iUo intcUigi cxplicarique potest. Vid. A'"v, 1. 1. p. 20. sq. coH. %. C p- 60, 61, et p. 74, 75. 



