RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPHrC AM. 31- 



fum quid ipsi, quid successoribus tribuendiim sit, internoscere neqneamu^. In theore* 

 tica philosopiiia, auctore Awanio Abdente (i;, ysvvxiiTs.Tx SswZ 0iKoiro<p>JTxi , Ti rii?^ 

 ixxTX^>li*ixg Kol iioxyii sUo<; eltrxyoiyav' ciiilv yx? l^ptuxev oSts xaAji/ , oSts ahxibvy- 

 tUTe ^ixxtov cvTi ihHiV xai o,u.olag liri ToivTcov, fii^Tsv ilvxi t^ d^ii^ciif, vinii Se kx) Ue^ 

 TrivT» Toh<; avifairous irpixTTt.v ' ou yiip naK^ov tHs 3 ToSf itvKi sxasroi/. Igitur ouliv ep/« 

 Xtiv Tov Tlvppuvx Soy/iXTiicu; lik tviv dvTif^oyixv Aer.esidcmus retulit ( 2 ). Videtur etiam 

 decem illos niodos, velut propugnacula ScepticiMtii condidisse ( :^ ). In practica parte 

 iTTxUixv quamdam in fastigio posuit, ita, „ ut inter optime valere et gravissime aegro- 

 tare nihil prorsus diceret interesse (4);" et nviliv Sixpsiisiv ^ijv ij Tsivivxi (5). Exi»- 

 Diiae enim vir indolis et acerrimi ad virtutem sensus (6), honestum uiiice censuit aesti»- 

 mandum, et quadam electione dignandum, ut cetera ne sentiret (luidem sapiens C?);; 

 nnde dTrxhlx tamquam ad virtutem iter et vehiculum nascebatur. Igitur Cteero judi- 

 cavit (8) A:iitonem et Pyrrhoncm, „ dum in una virtute sic omiiia esse voluerunt, 

 y, ut eam rerum selectione exspoliarent; nec ei quidquam , aut unde oriretur, darenr, 

 ^ aut, ubi niteretur; virtutem ipsam, quam amplexabantur, sustulisse (9)." In vita 

 dtnique communi Pyrrho consuetudinem et apparentia sequenda esse docuit (^io). 



His testimoniorum finibus nostra philosophiae Pyrrhonianae notitia concluditur. Q lae 

 enim alia Pyrrhoni adscribuntur, ea non certiora servant auctoris Pyrrhonis, quam 

 alius cujuscunque Sceptici vestigia. Seilicet in aliis quoque saepenumero disciplinis in. 

 conditorem confcruntur, quae successorum demum aut progressus, aut dispar ingeniura 

 addidit: in Sceptica philosophia initiorum et profectuum terraini minus- etiam distinctara 

 habent expressionem. Scilicet haec notatio in alia quacunque doctrina certorum dog« 

 matum regionibus delinitur: in Sctpticismo describi tantum pntest formis et variis- 

 Dogmatismi oppugnandi rationibus ; quae non eadem , qua placita, diligentia Ijteris pro» 

 diia, majorem aOinitatem,, nec eandera habent distinguendi facilitatem. 



(l) Apud Di«g, 1. I. s. tfi, f ») Iit libro T. ruv Uiflantmv Xiyuv, apiid Dhg 1, I. j. 107. 



(3) Quaesiionem tractavit erveterum loca collcgU A>"J , Gesch, der Phil. §. 103 not. b. p. 285, j86. 



(.4 j Cic. de l'in b 11. 13. 



(?; Epicirt. Fragm. XCIIl in Eiicie. Phi'os. Monum. ed. Sch\ve'gh. T. III. p. 96. Canf. Diag, ], i. 

 f« «7, 65, «j. Cic de Fin. III. 3- V. 8. 



(f)) Vid. Dig 1.1, 3. 6, — '"'7, Conf. Pyrrlrauis dictum apiid ^ihcn.ieum Deipno!0;ih. L. X. P. 4 g. E. 

 quac aiturae prae>ianiia Pyrrlioii cun muiiis, rcccntioris etiaTi acvi sce iicis , cniiunuuis luit. \iii, iiiajiin , 

 I 1. p iiT, <7) Cic Ac^d. II. 41. ^8> de Finib. II, 1,. 



(9; Conf rf« Og!c. I. 2, de F'n. III .1. IV. 1«, •8. , 



(loj Aucteribuj Atmiiilcim et Tinuiiit apuJ Di->s 1. 1, s, 62, loj, loS, 



