44 J. R. T H O R B E C K E 



y«f cuysv Uupfivwi; cpH^ii, /5aa' oiVs «M tiuto , ou oilev hopl^sTxi' xK\' oliK tx^VTtfy 

 (px7]v , oxuf tI vooufisvov eK?i«^wuf^£v , ovTa 0px^ofiev. 



Sed mirum videaiur a quanam causa momentoque tale philosophiae genus proficisci 

 potuerit? Eniravero cetera philosophiae genera ex constanti quadam voluntate consilio» 

 que percipiendi et cognoscendi manarunt: quo in consilio qui felici, ut ipsi putabant ^ 

 evcntu succederent, se comprehcndtre , qui frustrarentur , se non comprehendere dixe^ 

 runt. Tertium fuit hominura genus, qui turbari (^Txpivseviat^ se sentirent rerum sive 

 potius affectionum suarum discordia et repugnantia, i. e. dvaiixxliii r5v <pxivoij,evuv tc kxI 

 noovfievaiv ( i ) » et a naturali quiete et aequabilitate mentem abduci: hanc vero perturba- 

 tionem dimovere, et ad tranquillum statuni (ar»/s«|/*v) traducere animum conarentur.. 

 Agnoscimus hominum prudentiam et calliditatem ! Ut sibi constent, non proficiscunrur 

 a rebus, vel quodam circa res sciendi aut comprehendendi proposito, vel rationis prin- 

 cipio aliquoj quippe qui nesciant, utrum omnino quid sit aut comprehendi possit; ve- 

 rura philosophandi initium ducunt a suo quodam staiu et affectione, ad eandem philo« 

 sophandi finem referunt. Hac igitur ^Tapa^lxt ape et desiderio conatur Pyrrhonius plii« 

 losophando phantasias dijudicare, quae vera sit, quae falsa, inquirere, ut dissidio re« 

 pugnantiaque compositis, ad mentis tranquillitatem perveniat. At incidit in aequalia 

 contrariis in partibus momenta rationum ; quae cum dijudicare non posset, assensuin. 

 cohibuit (2). Quam assensus retentionem statim forte fortuna comitata est ea , ad 

 quam omnis philosophia tendebat ,, animi quies et securitas. Hoc igitur loco constitit 

 Pyrrhonius , illamq.ue tenuit philosophandi viam ac methodum , quam iinice ad Ti^ot- 

 suum ducere inveuit (3): putans, Toiii x*t' o/Aiji' oilpejiv (pMto^euvTtiJS — exuToii; nikf 

 7;<i/ KXTXTfi^nv Kxl IxTTxvSiv cuvsxiiTiv avixii ( 4 )• 



Pervenimus ad xiAo? Scepticismi (5), quod distinguendura est duplex. "Eirr/ litv 

 «uv TfAo^, TO ou x^fv ^xiTX TTpxTTerxi ? SeupiTTai, xuTO 2e oj^evii Ivckx' 3 Th hx^^Tcv 

 Tuv ipeKTUv ' 0xiitev Si xxpi vuv Tkt.oi; eJvxi tou 'LKeirTlitou riiv iv re?^ khtx ^i^xv dTapx' 

 ^ixv , Kx) ev ToTi KxT>tvayKx<rpievoii fj,eTpioziiSetxv (<5). Qua in re disjunctio adsiiracnda 

 cst rerum, ut sunt , et rerura , ut apparent. 'Arxpx^lx refertur ad classem priorem, cu- 

 jus cum nuila sit cognitio, sed rationum hooieveix, in iis eTrixeiv Scepticura decet, 

 tinde nascatur dTXfx^x: (ieTfigirti4eix pertinet ad tx Cpxivi^^evx , sive (7) r» «.'leSijTx; 



si- 



•<I) P. H. I. 5. «9. (2) I. I. J. ,0. (3 ) Vid Sext. I. i. $. », 12, 15 — 31. idv. Blath. I. S. 6. 



(♦) Ui dixit jiincudtmin apud Phatium m Hibliotb. 1. 1. p. »7.3. v. 9. sqq. 

 (S) Vid. Si.i«dli-, 1 I. T. I. p. 33», 3JJ. (^ij i,xiui 1. 1. l. S. as, 



(7) Exfonetue Scxf I, 1. $. g. 



