RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPHIC AM. ^f 



retus, quam a Dogmaticorum- philosophandi ratione desumtis, magis vitia in Dogmati- 

 corum demonstrationibus notantur ( i ). Sunt universi hi modi genera et formae, qui- 

 bus singulae ivTiShsii; , unde retinendum esse assensum efficitur, concluduntur, a qui- 

 bus tamquam a capite et fonte , multiplex a^^Tiiksav varietas ducitur. Communes 

 quasi loci sunt refutationis , ad quos saepissime reJit omnis Scepticorum disputatio» 

 vtl etiam insidiae, quas Dogmaticorum sententiis et argumentis perpetuo struunt Scep- 

 tici, quibusque Dogmaticos cingant et circumveniunt. Insidiantur enim Pyrrhonii sem- 

 per doctrmae Dogmaticorum , eamque ab omni parte in suorum modorum velut laquco» 

 et retia compellere conantur (2). 



Etenim debet Sceptictis, ne ab dTotpx^l^ saa dejiciatur, ab omni semper re assensus 

 suos coliibere; quod ut faciat, oportet eum perpctuo cavere et vigilare, ne unius cu« 

 jusdam partis rationum momenta in animo suo aliquam auctoritatis victoriam reportent; 

 sed rationcm aequilibriura semper custodiat et exaequet : unde festive Lucianut (5) 

 Scepticum inducit cum bilance, eumque, quid sibi velit, interrogatum , sic responden- 

 tem facit : ZuyoirTaTa h «iitoI? (i7t«^,«w?) tou? ^youi , kx) vfili t^ lncv »7tcMva. Kfli) 

 «r«(Sav oinpi^ii o(ieiouf rs kx) holSapsii; ?S« , rdrs Zh dyvoa rov xX^ii^Tspov. Quod aequa- 

 le momentorum pondus ut servetur, nec umquam turbetur, Pyrrhonius perpetuo versa- 

 batur in rebus sibi invicem opponendis: quod ipsum jam cum hosiili in Dogmatismuni 

 invasione conjunctum est. Sed praeterea Dogmatici altera lance depressa , unius partis 

 momenta rationum tuentes , aequilibrium tranquillitatis Pyrrhoniae destruere minantur: 

 quod Pyrrhonios cogit, alterius partis rationum momenta opponere, ut aequilibriuin 

 restituatur et stabile sit. Unde Sextus, finita adversus veritatis criterium disputatio- 

 ne C4)? sMheii Is xp''!^ inquit, on ou irpSxsnxt viiuv &TO!pirvx<TSxi , oti x-jijrTxpKTiv hri rb 

 xpiTtipiov ri T>ji «f.ijhioig (^reuTO yetf ioyiiaTuciv') 3 «AA* s:rs) o'i hyfiXTiico) TriSxiaf Soxoutl 

 xxTsiTxtuxxivxi , OTi sTTi Ti xpiTiipiov ciXijhix? , iiiisii xuTo7i mSjivolg ^oxouvTxg eivai xiyouq 

 iiTiiiiKXiJi.tv' cuTs czi x>.y,hii eiTi iixl3s,3xioufisvoi , cijTt OTi mixvdTspoi riv ivxvTiav' xKK* 

 ha. T^V ^XIVOIi,SV^V 'li^V Z-liotVOTIITX TOUTOIV T£ TUV >iiyuv Kx) tSv x»px Toti hyiiXTixcTi Ksn 



lihuv, Tttv l-iro-/Mv 7uvu-yovTs<; (5). Ita e. g. (,6~) Sextus primuni Dogmaticos" confutat, 

 ponLntes siiiis7ov ivliixTixov, dein , ut aequalitatem contrariarum ratiouum ostendat, ar- 



gu. 



(O Vid. modi a Seyi' traditl P. H. I. 5. 164. sqq. iSo. sqqi 



(2) Modorum con^[iiuiion;m et explcationem dederunc Srug, Cescli. der Pnilos. J, 403. not. 1, sqij. 

 f. ics. sqq. et StiuJlin 1, 1. T. I. p. 393. sqq. 



(3) In vitarum luct. p. 568. ed. Henist. c. 27. p. 114- T. 3. ed. Bipont, 



(4) P. H. IL 5.79. (5; Conf. ibid. %. 103, 192. »dv. Maih. VII. $. 44J. 

 C6) P. H. II. c. II. 



