^^ J. R. T H O R B E C K E 



dignitas, ad loqueudi suavitatem comparata vocis, liabitfls, oculonim , omnistiue rtiltfta 

 praestantia, quis ille naturae dotes non neglexit, sed industria ausit et perfecit (ij. 

 Igitur Tifi' (piJ7iv ouK «!pu>i?, rpixotJ^^V SlPWiaf^oj xCiry , pijiol^, ispiioupy^ utto 0i\om' 

 //«?, fieTX^X'''" /**" A<o§iJp«u eli tx TrsTTxvoiifyii/iSv» TriShix Tadrx tx xon^px, «jnUijKiSjj 

 Sl Uippnvi' — ovTU f4£i/ Sif hhu iexTf!pTu$f)i , irAiji' t?« Trpo^ioijea; , hlf*eivs Ilufpccn , wj 

 Tii ir«»T«i' xvxipe^rei (2). Igitur eloquentiae ingeniique laudem ac famam consecutus est,. 

 Ut vpk oij4 !iev xVTiKeyev , yjTUfisvuv , iv oU SJ ^iyaiv ^v, uxTXTrswXiiyiievuv , h^ey/^evoif 

 TTMi; ToTf TOTedvifdiTroii {nrijfx^ , i*>ilev eJvxi mt ouv «tc?, ahJts irdhi , h^ts epyov h (3px' 

 v\i ftfjSe xxf^iyTov TcivxvTiov d0S^vxl ttot' ecv, e' ti itvi 'Ap-ietri^^tic}) So«r rSi lliTavxiCj) (3). 

 Ad Poesin etiara animum appulit, et Homerum et Pindarum studiose amplexus esta 

 xinde aleret dicendi facultatem et muniret (4): sed praeci^ue Platoiiis admiratione et: 

 studio tentbatur, quo duce ingenium ad nieditationem acueret, ex cujus fonte omnein 

 phitosophiae materiam et rationem hauriret (5). Qua in re Academicus ,, i^/a/o/;/ agna» 

 tione quadam et quasi familia affinis, fecit indicium sui (6)! Sin vero, quod negari 

 haudquaquam potest , indoles et institutio praecipuum momentum habent >n unius» 

 cuiusque pliilosophi sententiam philosophandiqiie modum, miremur, Arctstlam a taH 

 injenio, talique discipliua, qualia vidimus, profectum , ex diligcnti PtoowV studio de- 

 latum esse ad illas potissimum rationis ubertatisque Platonicae regiones, in quibus post» 

 ea philosophiae suae tabernaculum posuit? Plato enim variara et multiplicera Socratis 

 disputationem ita in scripta sua traduxerat, ut ex iis diversarum possent sententiarum 

 praesidia peti: continentque illa scripta variarum semina disciplinarum et rationum, 

 quae ad eandem opinionem et tutandam et prolligandara valeant. Cogitemus quae» 

 90 hanc Platonicorum scriptorura indolem , tum vero huic lectioni dedirum Arcesi' 

 lamt Profecto intelligemus, Arcesilam maxime advertere debuisse illam consuetudi- 

 BLm propensionemque Platonis in utramque partem disputandi ; et huic conjunctam 

 rerum judiciique nostri parum certam rationem. Hanc igitur ex multiplici sermo- 

 ne Plaionis tamquam materiem arripuit Arcesilas et copiam disserendi qua videbatur 

 ad SocraUm et Platonem proxime accedere , ad quam impuisus fuerat et instructus 

 ex institutione Menedemi , Dtodori , Pyrrhonis ; praesertim cum et ejus ingeniuni 

 kas maxime partes expeteret , in quibus exccUens viri eloquentia digne versari po. 



te» 



(O K<"""!'" 1. 1. P-730. D- P-73'- A- ^''l- '• '■ »' 37- conf Bi-yf In v. ^tcila, sot. C. 



(a) AW«. 1. 1. C.6. p.73!. A. (i, Num,.,. I. 1 p. 7J,. C conf. Cic. Ac.d. II. i8. 



(4^ Diog 1. I. s. »1. (5) ^'"f. !• '. s. '2- 



(«) Uniie ficiUus rumor irreperc potuit ArcisiUm intimis sQl» flttmii docvlmm MiiiUae it quo i^i^ 



