RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPIIIC AM. 51 



terat. Quod forte momentuni adhuc deerat , ut omni omnino Dogmaticae assertioui 

 bellum Arcesilas indiceret , illud momentum addidit pugnax insolentia Zenofiis. Zc- 

 m autem cum ejusdem Platonicae institutionis apud Xemcratem et Polemonem societatc 

 cum Arcesila fuisset conjunctus, cum exinde alia libavit , tum a Flaioiie abaiienatus 

 est, et suo ingenio, et consuetudine Stilponis , Heracliti, Cratetis ( i ). Jrccsilas igi- 

 tur mutua quadam aemulatione in Zenoncm incensus (2), statim ab initio ejus in af- 

 firmando arrogantia didicit ab omni assensione longius se segregare: cumque illud ex 

 Platone hausisset, parum fidam esse sensuum nostrorum ac judicii auctoritatem , jam 

 ad insolentem Zenonis audaciam excitatus, quo magis se ad castra Stoici Dogmatismi 

 oppugnanda convertebat, eo ipse ad omnem dubitationem pronior, atque, ut Nume- 

 tiiui (.3) dixit, pene tiullus esse coepit. Igitur cum Zenone sibi omne certamen insti- 

 tuit (4) i.\)Tktxvt)v *:«5 «S,ioviwv uttJcjixoiitx htaf-cv (s)» cum ipse Zerio minus Arcesi' 

 lae incursioncs confutaret, quam cum Platone mortuo belium gereret (6). 



Hinc haec recentior Academia emanavit, cujus principia, in Platonica philosophiaila" 

 tentia, Dogmatismus excitavit, et ad se jugulandum elicuit ac confirmavit (7), 



Arcesilas vero in Zenonis affirmatione configenda pi-olliganiaque unice occupatus, 

 magnam cum Pyrrhonismo cognationem habere videtur: quod cum Sextus censuit, tura 

 etiam Numenius , qui (8) in Pyrrhone, tamquam in omnium rerum eversione, eum 

 acquievisse dicit, et Mnaseam tradit, et Philomelum et Timonem Scepticos philoso- 



phos , 



<l) iVnmo». 1. I. c. 5. p. 729. B. C. I>i'g. VII. I, 2, 3. (») mmK. 1. I. p. 729. C. 



"(3)1. I- p. 729. D. 



(4) Niimen, 1. I. p. 729. C. c. 6. p. 731. C. D. p. 733. Cic, Acad. I. 12, II. 24. ad Fam. IX. 22. 



(5) Ninr.i». I. 1. p. 733. A, (6> Nimen. 1, 1. p. 732, 733. 



(7) ^ugustin adv. Acad. II. c. 6. 5.' 14. p. 209. „ Novae Acaderaiae discidimn non tam contra vete. 

 ^ rem cenceptum, quam contra Stoicos arbitror esse commotum. Nec vero discidium est putandura, siqui- 

 „ dem a Zcnone illatam novam quaestionem dissolvi discutique oportebat. Kam de non pcrcijiendo, quara- 

 „ vis nullis crnflictationibus agitata, incelcns tauien eiiam veierum Acaderaicorum raeniet senteniia non impu- 

 „ denter existiniata est. Quod eiiam ijjsius Sicmtis , PUtonisqiie ac reliquorum veterura auctoritate probaiu 

 „ facile est, qul se hactenus crcdidcrunt ab eirore posse defendi, si se assensionl non tcmere commisis- 

 „sent; quaravis propriam de hac re disputationcm in scholas suas non introduxeiint, nec ab illis enucleate 

 „ aliquando quaesitum sit, perclpi nec ne verlias possiu Quod cum Zeno rude ac novum intulisset, conien- 

 „ deretque nihil percipi posse, nisi quod veruni ita esset, ut dissimilibus notls a falso discemereiur , neque 

 „ opinaiionem subeundam csse sapienti , atque id Arcesitas audiret, negavit hujusinodi quicquam posse ab 

 „ homiic reperiri, neque ilii opinionis naufragio sapientis coinmitiendam esse viiam. Unde etiam condusit, 

 „ nulli rei essc asseniicndum. Veriira cum ita res se haberet, ut vems Academia magis auctn qiiam oppu. 

 „ gnata viileretur , exiiiit Pliilonis auditor Aniiaehui. ctc. Conf. Cic. Acad. II. 35, estr. p. 180. cdii. Dav. et 

 •IDlliilO Aiigusiin 1, 1, c, j. S. II. (SJ I. I. c. £. p. 731. A. B. 



G 2 



