RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPHIC AM. 53 



„ gnitioni et perceptioni assensionem approbationemqiie praecurrere. Huic rationi quod 

 „ erat consentaneum , faciebat ui contra oranium sententias dies jara plerosque dedu- 

 „ ceret: ut cum in eadem re paria contrariis in partibus momenta rationum inveniren- 

 „ tur, facilius ab utraque parte assensio sustineretur. Hanc Acadeiniam mvatn appel- 

 „ lant, quae milii vetus videtur, si quidem Platonem ex illa vetere numeramus; cujus 

 „ in libris niiiil affirmatur, et in utramque partem multa disseruntur, de omnibus qiiae- 

 „ ritur, nihil certi dicitur (i )." 



Auctore Plutarcho , ( 2 ) /Ircesilr.e gloria videtur Epicuro haud mediocrem attulisse 

 aegritudinem , qui inter ejus temporis pliilosoplios raasimi fiebat. Dicit enim Eptcurus 

 niliil proprium profsrentem , suspicionem de se apud illiteratos, et gloriam parasse-. 

 Scilicet,quoJ ipse esset literatus admoium et doctus. Sane (ita pergit Pliitarchus') Ar- 

 cesilas tantum abfuit ab omni i;ovandi, aut vetera sibi arrogandi studio, ut vitio quoque 

 ei sjphistae ejus aetatis darent, quod sententias de cohibenda assensione et comprehen- 

 sionis negatione a Socrate, Platone, Pannetiide, Herachto se accepisse fateretur: nulla 

 quidem nfcessitate, sed tantum eas viris nobilibus insciibendo confirmans ac commen- 

 dans. Gratias ergo agendas esse hoc nominc Plutarchus ccnstt Colotae , et omnibus, 

 qui Academicam rationem ab antiquis ad Arcesilam promanavisse dicuut. 



Haec universe quodamraodo ortum, formam, ratiouem disputationis Arcesilae adura- 

 brant : quae tamtn cum pecnliariter conversa fuerit ad Zerionem , ex Zenonis philosophia 

 Academicae oppugnationis natura et causae accuratius erunt intelligendae. 



Zeno autem erat Empirieus , i. e. tota ejus doctrina sensuum veritate et experientia 

 nitebatur (3). Qua in re dici vix potest, quam longe abierit Stoicus a Platonit 

 sententia. Plato enim a sensuum perceptione veritatem abduxit, et in mente ac ratione 

 collocavit. Ex Hcracliti philosophia postquam hausisset, omnia continvro accidere et 

 labi , nec esse rerum sensibilium constantcm quemdam et unum staturo , duos consti- 

 tujt notionum fontes, scusum et intcllectum (4); quibus duplex etiam rerum ditio 



sub- 



(1) Acad. I. 15. Quae autem inox scqiinncur, „ sed tsmen illa, quam exposui, vctus; haec nnva noml 

 "„ natur," ut cum prioribus et sequeniibus consentiant, videntur leg«ndi esse : » «"^ taintii illa yeiusj laic 

 ., fiiati txfosui y iiiva ticminciur." conf. porro SVunici apud Eiisch, P. E. XiV. c. 5. extr. p. JiO, A. c C. 

 init p. 7(0. f 2) Adr. Ctlnt. c. a6. p. I121. E. F. p. itis. A. 



(3) Vid. Pluitrih. de rlaciti» pliUo». IV. c. II. p. »10. B. c. 21. p 903. A. B. C. Cic. Acad. I. IJ. i» 

 callui Acad. II 10. ei StoiL-crum senieniia: „ mens-lpsa- sensuum foos est, arquc etiara ipsa sensus Cit.' 



(I) )n hanc rem dixit Siiraiti ln Th aeiet. p. 185. E. T. I. ra ^fu «Ct^i/ *(' ttVTri; tiJv ^vx^i ^»'"" 

 OKtTtil}!, Ti il Jiat t3v toi riiiiXTOf Svvlinciivl ad prioieni classcm refercns (p. iZ6, ) esseaiiau) , ka- 

 HDint malan, Maiile ti diuiniile, cic. 



G3 



