«4 J. R. T H R D E C K E 



Atqiii hic sensus ratioiiis expers , veritatem, iit demonstratuai fuit, perdit; igitur ne 

 ratio quidem jiidicandi provinciam obtiuere poterit. Jta nec sensus, nec ratio, crite- 

 rium erunt ( i ). 



In liac descriptione facile quis lineamenta fundaraentaque perspiciat, copiosae contrt 

 oranis coguitionis fidem disputationis : quae quomodo ex indicatis locis et velut sedi» 

 bus duci possit, praecipue Cicero ostendit. 



Sed admonet liic locus, ut ex proposita Carncadis irgnrainittiont ostendamus, quae 

 sit Plaionicae doctrinae cum Academicorura Scepticismo affinitas , et qiiam facili cursu 

 Platoiiicus ad dubitandi licentiam delabatur. Etenim abduxerat Plaio veritatem a setJ- 

 sibus, sumtaque certae stabilisque scientiae necessitate, ideas, i. e. notiones universa- 

 les, introduxit, quibus cognitionis praesidia continentur. Hoc igitur modo veritate in 

 rationis custodiam tradita, cum scientiam restituisse se putaret ac servasse, animad» 

 vertere debuisset, humanam rationem e sensuum carcere et claustris tolli non posse, 

 ejiisqucadeo iniperiura expcrientiae terminis coarctari. Notionum enim universalium ma- 

 terieni unice bauriri ex sensibus, quam ratio materiem formet et elaboret : igicur idea- 

 rum auctoritatem non esse suam., et ab experientiae comraixtione puram ; veruni utriusi 

 que eam esse cnnjunctionem, ut qui sensuum fidem aspernetur, continuo rationis di- 

 gnitatem labefactet. lix liac Platonicae doctrinae infirmitate duplex iter patebat ad Sce- 

 pticisraum. Quoniam ncmpe scientiae firmitas una hypothesi nitebatur, scientiam n?- 

 cessariara esse, qui hanc hypothesin relinquebat, sive quod eam se tueri non posse vi- 

 derct, sive quod cognitionis existentiam non eodera raodo necessariam putaret, ut eam 

 sine rationum praesidio sumeret , is ex scientiae stabilitate statim ruebat in medios du- 

 bitandi fluctus. Alteram a Platotiis disciplina ad Scepticisraum progrediendi viam Car- 

 ueades inivit. Hic enim , teste ea , quam explicavimus, disputatione, vidit rationem 

 ita cohaerere cura sensibus, ut si horum fluxa sit et incerta fides, omnis quoque 

 concidat rationis auctoritas; quippe cui rerum notiones, per sensus depravatae jam et 

 nuitilatae, tum demum velut de manu in manus tradantur. Scilicet hanc vim habuit 

 fundaius et selulo excultus per Arntotelem et Stoicos, quorum librorum magno studio 

 Carnendes tenebatur, Empirismus, ut intelligeretur, quanta sit experientiae ai fratio- 

 nem etiam moderandam regendamque potestas : ut vel inde Carneades arripere potuerit 

 Pb.tonicae inlirmitatis auimadversionem : quo factum est, ut non censeret ratioaera al> 

 omni sensuum imperio liberandam et sevocandam esse, sed multo potius eorum domi- 

 nationi subjicicndam. Concludebat igitur, cuin in ratione, quae nonnisi per sensuum 



ne- 



CO *"'. I. I. s. i«3— ififi. 



