4S J. R. T H O R B E C K E 



coluisse. Haberi pnim volebant divini Platonis successores, ejusque doctrinae custodes 

 ac statores. Quam custodiam , sibi qiiasi licreditate reiictam , cum tuertnrur, fieri 

 non potuit, ut ab omni Platonis mente disciplinaque penitus desciscerent. Quamvis 

 igitur variarum auctoritas causarum efficere potuerit, ut qua ex Platonis doctrina itec 

 patebat in Scepticismum , illud sequerentur, attaraen ad alias partes et universam Pla. 

 tonicae sententiae mentem , quasi quibusdara vinculis alligati, continuo revertebantur. 

 Igitur accidere debuit, ut quaedam in Dogmatismum propensio Academicis semper ad- 

 haeresceret; quam propensionem alii aliis modis cnm Scepticismo suo copularunt. Hinc 

 est, quod in Acadtmicorum liistoria Dogmaticae admixtionis progressio aliqua observa- 

 tur. Nerape minus Dogmatismi studium prodit Arcesilas , majus Carneades, majus 

 ctiam Philo , qui a perfecto Scepticisrao lcngo intervallo discedens, ad antiqua Plato- 

 tiis instituta fere recurrit. Veruoi de hoc postea, de Carneadc nunc dicetur. 



Carneades vero «.trxiTciiiJt,svoi Sf xaJ auTii ti xpiTijpiov , irpoq ts t>)v tou ISJov 5<ff«ywy%u- 

 y«) irpl? Tiiv rij? si^xipcoi/ias jrepixTiiTiv , Suuiifisi a^ravxyxxl^fTcj xcc) xx^ ocjtov vsp) toutou 

 "^ictTATTS^Sxi , 7rpo<rXxpt,Gxvi^v. Ty,v ts ttiSxvviv CpxVTxaixv , xx) t^v witxvijv a/ix xx) aTrsptiTTX- 

 cTov xa) lii^ulsviisv^iv ( 1 ). Condidit igitur Carneadcs theoriam quamdam probabilitatis , . 

 quae paucis explicanda est. 



Phantasiam unamquamque dupliceni rationem habere censuit, et ad objecttim, quod phatl- 

 tasia repraesentandum sit , et ad subjectum, quod phantasiam accipiat C^). Veritatis et 

 falsitatis notam collocavit in ratione phantasiae ad objectum, de qua nihil omnino constare 

 putabat: veri falsique speciem ac similitudinem, i. e. probabilitatem , relinquebat in phan- 

 tasiae conjunctione cum subjecto. Scilicet rationeejus, cui apparet, phantasia est »} ^fi» 

 <fixivoyLhvt aKv\^y\i; , yi S^, cu Cpxivoiisvtj xK-i^>ii; , oiv >} /isv 0xivoi*ivii xKv,i'ii , su,CpXTiq xx^.snxl 

 TTxpk To7i ' AxxiijfixiKcTf , xx) TTiSxvdTtii , xx) TTiSxv-i (pavTxinx ' i} S' oii ^xivoiiivi} aAij^^? xripf 

 (flxvls « irfo(r»yopsiisTxi , xai x-sdiii; , xx) x7rl$xvoi (pxvTxrix (^). Hanc rejiciebat (4 ), prc»- 

 babilis autem duplicem divisionem facicbar. Uiia divisione probabiiitatem coraparavit cum 

 veritate, qua ratione probabile distinxit trifariam: primum , ut sit verum , et videarur esse 

 verum: secundo, ut falsum sit, et tamcn verum esse vidcatur; tertio, vtnim, quod com- 

 mune sit utriusquc; qui casu.s incidit, cum duac enunciatioues ita sibi ex.partc contrariae 



suut , 



(1) Sfct. adv. Mjih. VII. §. 165. 



(2) Scxi, 1. 1, %. 167, 168. Cic. Acad. II. sr. „ Dui> placet e»sc Cerieaili genera vijonjrni in Mnohanc divf- 

 „ sionein: Alia vise esse , quae pcrcipi possmc, alia quae pcrcipi noii possint : in altcro auicmi Mia visa esse pro- 

 „ baMlia, tlia non prolnbilii : Jiaque, quae conira sensui cooirique perspicuiiaiem dicaniur, ea pertincic ad supe- 

 ,. riorcui div sionem : comra posiciiorem nihil dici oportcre: qiiarc iia placerc, lalc visuni nulluui ostc, ui per- 

 „ ccptio conscqi.iereiur; ut auicm prebatio, iiiulia.f (3) S<i.vt, I. I. 5. 1O9. C + J ■• '• J- '70- 



