tz J. R. T H R. B E C K B 



Jrcailas in fastigio rsXoi; collocavit tviv hroxh^'> i. e. universum habitum de omnU 

 ■bus dubitandi. Sed qaasi eam status constantiam attingere desperaret , Jristipijum 

 jmitacus, qui Ti^y iu3:ii(icv{xv in rx^ xx.Ta i/,ipi ^Bovki distribuerat , et lias unice expe- 

 tendas esse dixerat, ri? xarx i^ifioi imx^i ^ i- e- particiilares dubitationes , bonum esse 

 statuit; particulares assensus contra, malum. Qua in re non eam tantum ob cau- 

 sam a perfecto Sccpticismo recessit, quia, quod Sextus notavit , de assensus colii. 

 bendi bonitate dogmatice proninitiavit ; sed praecipue, quod consummatae et univer- 

 salis dubitationis affectionem quasi in partes dissecuit, atque ita perfcctae imaginis 

 arcem deserult. Dein Arcesilas artem quandam vitae constituit, ita ut e\ilxiiJt,ovix(; fine 

 et extremo posito, 0fov>i7iv diceret ad liunc finem adipiscendum- viam raunire; regeudas 

 autem esse actiones t^ eiKoya. Verum abest rursus haec seutentia a summo Scepti- 

 cismo, illum dicimus, qui in hominem plenissimus cadere potest , quo phaenomeno- 

 r.um et coactarum modo afFectionum assensus et ad agendiim impulsus admittitur. A 

 qua simplicitate is protinus dcllectit, qui regiilam et disciplinam et principia actio- 

 num inducit. Etenim hic majus momentum ac pondus, plucnomenis et conscieniiae 

 impressionibus tribuit, quam fieri potuit ab illo, qui de omni similiter re, utrum sit, 

 an quid sit, dubitat; obtemperans ei t^ntum humanae imbecillitatis aucioritati , quae 

 assensum actionemque non suadex, sed jubet et extorquet.. 



Longius etiam Cameades ab e.xemplari , quod ponimus, abiit, Is enim et veritatem 

 objectivam , et notionum nostrarum ad illara veritatem quamdam rationem reliquit ; quae 

 ratio non verl certique, sed probabilitatis fidem habeat. Gradus etiam distinxit, secun- 

 dum quos subjectivam veritatcm ab objectiva magis minusve remotam esse censet. Cum 

 autem suhjectiva veritas intelligi possit, aut de consensu cogitationum nostrarum inter se, 

 notionumve cum sensus impressionibus sive phantasiis, aut de utriusque consensus con- 

 junctione, videtur Carncades hanc postremamdescriptionem recepisse: certe notionum cum 

 phantasiis necessitudinem , i. e. verisimilitudinem, variis generibus definiit: nec tantum ut 

 a^endi criterium constitueret , sed etiam quo disserendi ac quaerendi judicium gubernaret, 

 Igitur Carntades dubitationem suam majori etiam quani Arcesilas , dogmaticae assertionis 

 licentia miscens et temperans, tertio a perfccto Scepticismo gradu consistere videtur. 



Denique Philo Academicum dubitandi morem propius etiam Dogmatismo admovit,- 

 Etenim eo processit , ut res natura sua posse comprehendi afrirmarct, quamvis non 

 possint a nobis ea comprehensionis firmitate pcrcipi , quam Stoici tuebantur. Dein 

 systema morale coraposuit; ita ut magis etiam, quam ceteri Academici , disputandi in 

 «tia\iique partem consuetudinem a consummata dubitatione sevocaret. Quae res tam- 

 BaDifesiam habet declarationem , ut ii etiam , quibus omnis discriminis nota inter Pyrrho- 



