RESPONSIO AD QUAESTIONEM PHILOSOPHICAM. 83- 



rtos et reliquos Academicos dubia esse videtur et incerta, sive potius nuUa, ut Hue- 

 tfus (i) et Metnersius (2), quintam Acaderaiara a Pyrrhoniis sejungant. Quae vero 

 Garvius (3) afFert, ea PhiJonis doctrinae inagis, qiiam priorum Academicorum conve- 

 nire videntur. Nempe rerum appareiitium , et commuuiter omnes eodera modo mode- 

 rantem auctoritatem (4), quam vclut veritatis criterium Garvius Academicis et Sce- 

 pticis affingit, ex Academicis torte unus P/iih, e Scepticis nemo umquam concesserit, 

 ■qui quidem a Dogmatismi concretione purus liberque permanscrit. Scilicet liuc advo- 

 canda est distinctio Aenesidemi apud Sixtum , adv. Math. VJII. §. 8. 



Pyrrlioniorum vero, qui, ut diximus, melius possunt unius formae specie compre- 

 hendi, dubitatio, si ad Scepticismi ideam, quam tenemus, referatur, hanc imaginein 

 proxime videtur exprimere. Assensionem actionemque cogi fatentur, igitur se ei ne- 

 cessitati se subjicere, quoniam eara sibi subjicere nequeant: de ceteris rebus omnibus 

 latissime patentem dubitationem profitentur. 



Quod hic sirapliciter indicamus, id ex ante dictis ita confirmatur et exponitur, ut 

 ne bis eadem dixisse videamur, amplior explicatio hic relinquenJa sit. 



Ita dilferunt Academici et Sceptici, &i communi eos perfecti Scepticismi norma me« 

 tiamur; sequitur, ut, auxilio criterii, quod superiori capite constituere conati suraus, 

 Utrorumque philosophias secum imicem coraparemus. In qua comparatione modo sin- 

 gulorum Acaderaicorum rationes seorsim, modo omnium communem philosophiam com» 

 tnunibus indiciis complectemur. 



h principiorum doctrina ordiaraur. -.rs^K 



^Kcx}tv tchia^ sive finera philosophiae, Arcesilas statuit t^k ijrox^ti' ipsam , qiiasi 

 fiummi boni conjunctionem; cujus particulae sint «J KsiTx iJiipoi; ijrexixii eodem modo 

 atque virtus sumraum bonum potest dici , particulare bonum ad virtutem instituta 

 actio. Vitae ultimum et extremum agnovit r^y su^xi/mvixv, quae per cpfovyiiriv attin- 

 genda sit. Carneades de /Irccsiiae scveritate paululum remisit; et omnia esse ax«Ti- 

 A^TTT»! contra Stoicos eodem modotutatus, orane sciendi agendique praesidiura in pro- 

 babili posuit: finera suae disputationis in utramque partem non aliuni stabiliens, nisi 

 ut demonstraret , ultra verisimilitudinem progrediendum non esse. Philo Carneadis 

 Tationem videtnr secutus esse; et universe Acaderaici extremi coastitutionem relega- 

 bant ad probabilitatem , ct disputan !i arte Stoicis intentata , in alterara philosophiae 

 partem, i. e. verisimilium inveniionera, omne pondus philosophiae ac momcntum tra- 



du. 



C«) dc la folblesse de l*esprlt buinaiii S. i6<5. sqq. (a) Cesch. der Weltvreish. p. I4|. M9» ~ 



(1) Annictkung. zu Ciccro'5 Pfllchtcn, C. U. p. 9, lo. (4) dic algtmciuheli ict skliictiireii !ckti»u 



L 2 



