ff^, .'/•ADTMTpSOie.!! THORBECKE 



cfucetant. Igiiur dubitaiioni suae rniem et extremum non assignabant, nisi ut per il- 

 lam ad probabilitatem pervenirenc. 



Pyrrlioniis autem ciTxpx^txv , tamquam TfAoj, quaerentibus , iTrcxh lnmc fiuem attulit. 

 rgitiir in pWlosophia hoc tranquiiio animistatu, in vita et coactis alFectionibus, qui- 

 Btis non movcri non possunt, litTpicnrxCslcf, utuntur. Hanc autem ab omni philosophica 

 consiieratidne' secerhunt, viventes xxt' d.4)i,\oj(!<pii> T>i^tj<np. Verum arcem et tabernacu- 

 lura collccant in aTxpx^lif. , cujus gratia omnis eorum dubitaiio suscepta cst. Est au» 

 tem arxpx^l» nihil aliud, nist Scjpticisnius spectatus tamq lain animi alFjctio , i. e. 

 illa mentis quies et iranquillitas , quae a pugnantibus rerum rationilnis se oppugnari 

 mrbariqufe hon patitur. Hanc quietcm plcriijiie Pyrrhunii onini vivcndi ageuJiqiie ra- 

 tione exprimebaut, in qna praecipue fitTpioirx^ilxv consequi et custodire studebant: pro- 

 rfitque haec affectio et ri;.oii? con^titutio, serium et ex arfimi sententia institutum Sce- 

 pticisnuim. h\> Aca.iciDicis contra iiiijus aircctionis sectatio aberat; nec habebat eoruni 

 dubitatio_ aliquam auctoritatem ad animi statum , qui Scepticismo conveniens est, con> 

 dendum. Mentis-illi atFectionem regebant probabilibus, et Scepticismum suum , sive 

 Ipotius in"utrahique partem disputationem , materiem subjiciebant eloquentiae. Nimirura 

 A'cademici (i) focundiae dicendique gloriain magis curabant captabantque, quam phi* 

 lOsophiae, et hac ratione quamdam habebant cum Sophistis ailinitatem. igitur Sophista- 

 Itrni mos poscendi quaestionem, i. e. jubendi dicere, qua de re quis vellet aiidire, 

 auctore Cicerone (2), postea ad Academicos philosophos est translatum: cum jam 

 Arcesilas instituisset, ut ei, qui se audire vellent, non de se quaererent , sed ipsi di- 

 terent, quid sentirent; quod cum dixissent, ille contra : sed qui audiebant, quoad 

 poteraiit, defendebant sentcntiam suam (3). Dein in Academia factum est, ut qui 

 ^uaesivisset , tacereti ita ut cum is, qui audire vellet, ita di.xisset, volupias mi/iivide' 

 tur esse sumtnum bonum , perpetua oratione contra dispiitaretur (4). Philo aiitem in- 

 duxit, ut apud se causarum etiam , quae locis essent, temporibus ac reis dcfiuitae, 

 cognitio exercitatioque celcbraretur (5): quibus elFectum est, ut Cicero fater>'tur, sc 

 eratorem extitisse non ex rhetorum olTicinis , sed ex Academiae spatiis, quae sunt muL- 

 tiplicium variorumque scrmonum curricuia; a quibus adeo omnis iibertas et quasi syl- 

 va diVcndi ducatur (6). Igiuir disputandi in utramque partera consuetudo Academi- 

 corum paulatim abiit in rhetoricas diceudique exercitationes , a qua gloriola Pyrrhonti 



lou» 



f O O"0d Indicavlt StSiiilln V. Cl. 1. 1. p. 307. (5) dc Fi«, II, U 



(3) Cle. I. 1. (4j cic. ibid. (s; de Qrat. III, a». 



■ («) Orat. c. 3. Conf. de Fato. c, ». de Orat. lU. s<i' 



