14 OVER HERMAPHRODITISMUS SPÜRIUS FEMININüS. 



een, als bij aanwezigheid van de onmiskenbare criteria van vrouwelijke vor- 

 ming, de scheede in eene mannelijke urethra overgaat, die niet hypospadi- 

 aeisch gebouwd is, maar tot aan het einde der corpora cavernosa penis 

 kanaalvormig voortloopt. In onze eerste hermaphrodiet is het echter alléén 

 de scheede, in de tweede bovendien de endeldarm, die zich in haar voortzet. 



Naar aanleiding van onze waarnemingen mogen wij, geloof ik, bij de vroe- 

 ger opgegevene vier ondersoorten van vrouwelijke hcrmaphroditisnius spurius 

 nog de twee volgende, als verdere ontwikkeling derzelfde afwijking, voegen: 



Vijfde onder soort : Inmonding der scheede in eene urethra, die de gcheele 

 lengte eener tot roede ontwikkelde clitoris doorloopt; met andere woorden: 

 ontwikkeling van een canalis uro-genitalis tot eene volkomcne urethra masculina. 



Zesde onder soort: Inmonding van scheede en endeldarm in eene dusdanige 

 urethra, welken vorm men tevens als eene complicatie van psetulo-hermaphro- 

 ditismus met cloakvorm kan beschouwen. 



Het zij mij vergund, aan het einde mijner bijdrage gekomen, naar aan- 

 leiding der medegedeelde gevallen, nog eenige opmerkingen te maken. 



Het blijkt uit beide waarnemingen, dat zich niet de hals van de blaas in 

 het bekkenstuk der mannelijk gevormde urethra ontlast, maar dat er eene 

 vrouwelijke urethra bestaat, die als het ware op de mannelijke ingeplant 

 is. Men heeft veelal de vrouwelijke urethra bij den mensch beschouwd als 

 gelijkbeteekenend met de pars membranacea bij denman. Functioneel mogen 

 beide met elkander overeenkomen, genetisch stellig niet. Het bekkenstuk 

 bij den stier * is niet anders dan onze pars membranacea, en het blijkt nu 

 uit beide hermaphrodieten, dat de vrouwelijke urethra tusschen hetzelve en 

 de blaas geplaatst is. Wil men dus al eene analogie vaststellen, zoo behoort 

 men die te zoeken tusschen de vrouwelijke urethra en de jtars proslalica 

 urcthrae bij den man, en het onderscheid berust dan op liet gemis der 

 prostata bij de vrouw. 



• Gewoonlijk hecht men aan het woord bekkenstuk eene nijdere beteekenis, en is het iiiet alleen 

 onze pars membranacea, maar tevens prostatica. Om de voorstelling echter vatbaarder te maken, 

 heb ik de vrijheid genomen, de urethra bij den stier in dezelfde segmenten te verdeden als bij den 

 mensch, namelijk: in een niedesluk (pars spongiosa hominis), bekkenstuk (p. membranacea h.) en 

 proslalasluk (p. prostatica h.). 



