OVER HERMAPHRODITISMUS SPÜRIUS FEMININÜS. J5 



3Ien vindt eenen steun te meer voor de juistheid dezer vergelijking in de 

 waarneming van Bouillaüd en Maivec *, die in iiunne hermaphrodiet we- 

 zentlijk eene prostata hebben aangetroffen, een bewijs, dat in sommige ge- 

 vallen althans de vrouwelijke urethra het karakter eener mannelijke pars 

 prostatica kan aannemen. Virchow vond in de door hem beschrevene her- 

 maphrodiet -f, de kliertjes van den blaashals gevuld met bruinachtige concre- 

 menten; zoude dit geene rudimentaire prostata kunnen geweest zijn? 



Eene andere opmerking heeft betrekking op de beteekenis van het bekken- 

 stuk zelf. Het is uit de vergelijking, vooral van de geslachtsdeelen der eerste 

 hermaphrodiet met die van een normaal kuiskalf, opvallend duidelijk, dat 

 hetgeen bij de een het bekkenstuk (onze pars membranacea) voorstelt, niet 

 anders is dan eene geslotene vulva, die slechts naar achteren en beneden eene 

 opening behoudt, welke in het roedestuk der urethra overgaat. Behalve door 

 de plaatsing en de capaciteit wordt de gelijkenis bevestigd door de inmon- 

 ding der vrouwelijke urethra, der scheede en der Bartholinische of Cowper- 

 sche klieren, als ook door de twee paren plooijen, waarvan die, welke de 

 inmonding der vrouwelijke urethra begrenzen, als scheedeklep bekend staan. 

 De overeenkomst is zoo treffend, dat men in onze eerste hermaphrodiet, 

 slechts het bekkenstuk naar achteren geopend behoeft te denken, om de 

 voorstelling eener volmaakte vulva te verkrijgen. Ik behoef hier naauwelijks 

 te herinneren, dat eene dusdanige vergelijking niet geheel strookt met de 

 algemeen aangenomene denkbeelden. Gewoonlijk toch en te regt houdt men 

 in de menschelijke anatomie den bulbus der mannelijke urethra voor gelijk 

 beduidend met het grootste gedeelte der vulva, meer bepaaldelijk met den 

 bulbus vestibuli. Dit verschil in overeenstemming is echter, naar mijn ge- 

 voelen, meer schijnbaar dan wezentlijk, en de zaak wordt ons helder zoodra 

 wij slechts aannemen, dat het bovenste gedeelte der vulva bij de vrouw het 

 analogon voorstelt van de pars membranacea {bekkenstuk bij den stier), hel 

 onderste door den bulbus vestibuli begrensde gedeelte het analogon is van 

 den bulbus urclhrae. 



Mijne laatste opmerking betreft de gesteldheid van het bekken. Merk- 

 waardig was, zoowel in het eene als andere geval, het zamenvallen van her- 



* I. Geoffboy St. Hilaire, Trailè de Teratologie. Tom. II. p. 160. 



t rcrhandl. der Phjs.-McJ. GcscUschafl in Wttrzburfj. Bd. III. S. 359 ff. 



