R E D E V O E R I N G. ^ 



der oude lcttercn bleven verbinden, en zich tevcns heijverden op net- 

 heid eu zuivcrheid van taal. Teweten, ook dit gedeelte oozcr letter- 

 kandc ^yerd binnen onze muren niet verwaarloosd. Uit her orm, ,^^ 

 evcn gczegd is blijkt, dat de inachtneming der taalrcgelen djor onzc 

 diciitcis in waarde werd gchouden. Onderscheidcne genootschappen 

 hjclden zich mct de bespiegcliug daarvan onledig ; het geen wcl eens aan- 

 kiding gaf tot zouderliiige begrippen, die geenen algemeenen ingang voa- 

 den, maar Avaardoor de lust voor dergelijke ovcrdeukirigen gaaude werd 

 gehouedn. 



Een dcr voornaamste misslagcn , waaraan vclcn zich schulditr maak- 

 ten , was het gebrek van gcnoegzame ondcrschciding tusschen de creslach- 

 ten der zelfstandige naamwoorden, Men volgdc daarin oeenen oepasten 

 leiddraad, zoo als hooft, vondel en anderen gedaan licdrlen die 

 aich uit do oudeto JVcdcr-iQndoohc sclirifteu rcgclcn haddcn gevonnd • ma-r 

 ging hierin met eenige onachtzaamhcid te werk. Dit Irok de aandacht 

 van VAW HOOGSTRATEN, tocn ter tijd Conrector der Latijnsche 

 schole binnen deze stad, tot zich. Om het te hulpe te komen vervaar- 

 digde hij eene geslachtlijst van vele zclfstandige naamwoorden, opae- 

 maakt uit het gebruik, het welk hij daarvan bij de oudste en beste 

 schrijvercn hsd waiirgonomcn ; waaruit, met een opslag yan het ooa 

 hleck, welk geslaclu a;in icder van dczelve werd toegekend. Hij heeft 

 dcze lijst naderhand aanmcrkelijk vermeerderd. Te gelijker tijd ontwik- 

 kelde zich hier ter st<de een vernuft, dat een nieuw licht over dit vak 

 vau kennis zoude doeu opgaan, en de eigenschappen onzer taal iu hare 

 vollewaarde aan den dag brengenj ik bedocle deu onsterfelijkcu lam- 



BERT TEN KATE. 



Tot nog toe bcstond er bij velen cen verkecrd denkbeeld, dat de Ne- 

 derduitsche taal van de Oostersche en VVesiersche talen harcn oorspronf» 

 zoude oatlccuen. Dit gevoelen werd reeds van zelve eeuigermatc we- 



der- 



