COMMENTATIO LITERARIAJ f 



agrlcolaruin fjstis loquitiir. Plura etiam afTerre possemus veteris illiiis Latinae poeseos 

 indicia: scxl potius videtur, ut paucis cxponamas, qualis illa fuerit, sive quo metri ge- 

 flere constiterit. Nondum igitiir Graecum illud erar, sed utcbaiuur viues nuir.ero Saitir-r 

 Mo, ab iisdem, quos modo nominavimus , Etruscis, sive 'Juscis, oriundo, ducta appel» 

 ktione ab antiquissiraa Italiae urbe Saturnia. Quaniquam lieri possic, ut liic ipse nu- 

 merus Saturnius non Italicae, sed Graecae, Originis fuerit: quae est Grammaticorun» 

 nonnullorum sententia: constat enim ex historia, vetustissiraos Italiae incolas plerosqoe' 

 Graecos fuissc. Sed quidquid hujus rei sit, Romani certe non a Graecis, sed ab Etm- 

 scis, versuum Saturniorum notitiam acccpcrunt, iisque m orani carminum genere us» 

 sunt usque ad Ennii aetatem, qui, uti postea videbimus, primus Graeca metra in La- 

 tinam poesin intulit. Historiam et rationem hujus versils Saturnii uberius exposuit Doc- 

 tissimus G. Ilcrmann, in Ehm, Doctr. Metr. L. Ill, c. 9; ubi conf. Grammaticorun» 

 loca p. 608, 609 et 6n. Nonnulla jam notaverat Lambinus ad Ilorat. Epp. II, i, 157, 



Eloquentiac in antiqua illa et inculta aetate nuUa mentio occurrit, neque ulla monu- 

 menta exstant. Solcbant taraeji habcri mortuorum laudationes, quarum Ciceronis tem- 

 pore multae supererant, de quibus ille in Bruto 16: Et Ilercules, inquit, hae quidcrn 

 txstanti ipsac eiiim fainiliae sua quasi arnamenta ac monumenta servabant , et ad 

 vsum, si quis cjwdcm generis occidisse:, et ad memoriam laudum domesticarum , et ad 

 Hlustrandam jwbilitatem suam. Easque laudationes ad corrumpcndam historiae veritatem 

 noB paruro eontulisse, cum Cicero ibidem queritur, tura res ijjsa kiquitur. Deiiule iUe 

 mortuorum laudandorum mos confinnatus est Legibus XII Tabularum, quibus sancitun» 

 cst, ut hmoratorum virorum laudcs in coiicioiie memorarentur. Vid. Cic. de Legg. 11, 

 24. Abiit igitur in perpetuaro consuetudinera , quae inter ritus Romanorum funebres 

 locum haberet: qua de re Antiquitatum Scriptores monnenint, e quibus sufficiat laudas- 

 se Ccllarium Compendii Antiqq. Rom. L. X. s. I. §. 3. Meminit hujus consuetudinis 

 Plutarchiii in Feb. Max. p. 188, C. qui, postquam narraiverat Fabii filium obiisse, ad- 

 dit: T» V eyKai*iov , t t»U (xxo^iixii; tuv briCpxvav ci irfC7viKDVTSi; iirncXoZiriv , euiroi tJjrt x«- 

 T«9«:« iv iyopSt-, Kot) y(>(i\(/xi tov >.iyov iiiiaxc. E quo loco etiam apjTartt, laudationes il- 

 las nonnunquam editas fuisse. Et p. 274, C — T, de J:milio- Paiilo refert, eym con- 

 vocata popuB concione filiimi tertio post consulatum die defunctum laudavisse. Alia 

 niempla passim api» l alios occurrunt : Julii Cacsaris amitam uxoremque defunctas lau- 

 dftntif!, ap. Suetmi. in Jul. Caes. 6: Augusti aviam JuHam, ap. eum.Iem iu Aug. 8; 

 alia itcm ap. eumdem, in Tib. 6. in Calig. 10 et 15, in Ner. 9. 



Dc Origine P/iilosephiae apud Romanos egregius. est locus Ciceronis Tusc. IV, i — 5, 

 Censct enim Cicero Pythagorae , qucin aitin Italia fuissc teraporibus illis, (juibus- L. Bru- 



