46 JANI THEODORI BERGMAK" 



tfHtrrstione cujusvis generis scriptoriim , maxime poctarum, qiiae liistorianim , fabiila>» 

 riim, antiquitatis iinelligentia diicc instituebatur: deniquc xp/jf/ , ./«^/«o.. De ipsis scrip* 

 toribus eorumque operibus, qiio quid verc falsovc ab iis dictum esset, quid in corura 

 scriptis esset gcnuinum spuriumve, quinam libri essent germani vel subdititii indicabitur. 

 Jam qui prima illa parte contenti literarum elemcnta, vocales et consonantes, syntaxeos 

 quae dicitur disciplinam, et quac sunt liujus gcncris plura, pueris tradebant, lii ypxi/.tit.of 

 ns'«) dicebantur. Contra qui, totum quem diximus Grammaticcs ambitum complexi, per 

 'Omnes clegantiorum literarum partes libere vagaliantur, et cum publice discipulis 5uis 

 Scriptores interpretabantur , tum privatim cos doctissimis scholiis ct comnrentariis illu* 

 strabant, ii demum houorifico Grammatkorum (ypaifif^.aTiy.iu') nomine appellabantur, 

 jidcmque, quod dc Scripforum operibus libere judicabant, veraquc a falsis discemebant, 

 KinTtKo), critici vocabantur: quae ambae appellationcs saepius inter sc confusae et per- 

 mutatae sunt. Quaecunquc ad hoc argumentum pertinent docte illustrarunt Vr.ksius dc 

 Criti-ca I, i et 2, et Burmatinus in annott. ad h. 1. Talis igitur, qualeiA posteriore lo- 

 lo diximus, ciim csset Crates Mailotes, hic, ut ait Suctonius, per lcgatioiiis suae tent' 

 pus plurimas »Kfox.(Teig liabuit , assiduegue disseruit ; quibus verbis .significari , eum Vete- 

 res Graecos poetas, aliosque Scriptores Romanis enarravisse, cx iis, quae diximus,fa- 

 cile intelligitur; quod cum facei^et, Romanis auctor fuit ad imiiandum (lU rursus ait 

 Suetonius) i. e. quod illum in Graecis facientem audirent R.oraani, id ad suos Scripto- 

 res transtulerunt, hactenm (sic Suetonius ) eum imitati, ut carmina pariiin itihuc di" 

 fulgatai vcl defanctorum amicorum, vel si quortim aliorum probassent, diligcntius rctrac 

 tarcnt , ac iegendo commentandoque etiam ceteris nota faccrent. Sic fiicruiTt, qui Nae» 

 vii belhim Punicum, Ennii Annales, Lucilii Satiras, quae antca uno tenorc scriptii fu> 

 rant, libris distincta cderent. Atqiie ab co iu.ie tempore Roraae publice doccri cocpit 

 Grammatica, cujus qui scholas haberent, multi fuerunt, quos rccenset Suetonius libro 

 cit. c. 5 sqq. Primus quidem docendi famam consccutus est Saevsus Nicanor, qucin 

 |p;utus est yiure/iusOpiiius, qui primo Philosophiam , deinde Rhetoricam, tura Grararaa- 

 ticam docuit: tum alii, quorum aetas in Epocham scqucntem cadit, in cujus Tiistoria 

 fnarranda dc iis dicemus , uU ctiam de ^e/io Lanuvim et Servio C/odio, qui sub hujiis 

 £pochae finem plurimura Grammatico studio profuerunt. 



Cctcrum discrimtn illihl, qiiod diximus, Grammaticorum et Grammatist/trum a RfV 

 jnanis ita Scrvatum cst, ut iili diccrcntur /itai-atii, hi /iteratores. Ccrtc nonnulli ita 

 ^siiuxerunt, alii promiscue utraque appdlatione usi esse videntur. Literatorum autcm 

 uoiTren primuin iu usu fuit; postea Gracca consuetudinc appcllatio Grammaticorvm in- 

 .taluit. D^nitiue ct hoc tcndnJuia est, vctercs Grdmmaticos ct Rhctoricam docuisse, 



quln 



