■64 JAI^I THEODORI BERGMAN 



Aci-ior est ylulus, florentior est Juvemlis , 

 Plits Venusina sapit seria Musa jocis. 

 Lyrica?n denique Poesin post eiuidem Horatium satis feliciter tractavit Festrititis Spti- 

 rinna, cujue aetas ab anno 23 ad annum 100 N. A. pertinurt. Eum Plinius Epp. III, 

 1 , scribere ait , et quidem utraque lingna Lyrica doctissime: miram illius esse dulce- 

 dinem, miram suavitatem, miram hilaritatcm : cujus gratiam cumulet sanctitas scribentis. 

 Quocum conjungendus est Cacsius Bassus, de quo Qidnctil. I. O. X, i. Si quem ad- 

 jicere velis (^lloratio, de quo ante dixerat ) is erit Caesius Rassus, quem nuper vidi- 

 mus : sed eum longe praccedunt ingcnia viventium. Igitur Quinctiliani aetate satis flo- 

 rujt hoc gcnus. 



$. 2. 

 Dc Eloquentia et Oratoribus Iwjus Epochae, 



Postquam superiore Epocha inepta quorumdam ingenia omnem dicendi laudem ad dif- 

 fusam quamdam et afFectatam orationis formam redegerant , nulli fere amplius nobiles 

 Oratores exstiterunt, tantumque a pristina laude descivit Eloquentia, ut ipsum tandem 

 "Oratoris nomen interiret, et si qui diserti adhuc essent viri, illi causidici et advocdtl 

 et patroni et quidvis potius, quam Oratores vocarentur. Vid. Dial. de Caasis Corr. 

 Eloq. 1. Hujus autem rei causae et multae fuerunt et variae. Nc ea, quae supra de 

 Imperatorum inertia dbcimus, rcpetamus, plurimum Eloquentiae nocuit Libertatii amis- 

 sio. Cum enim unius Cacsaris auctoritas omnia moderaretur, cumquc omnis de summa 

 potestate inter civium ordines disseusio sublata esset, nec amplius, qui plurimum dicen» 

 do valebat, is conciliato sibi Senatus aut Populi favore ad summam dignitatem perveni- 

 ret, sed a gratia Principis omnia penderent, tunc igitur deerat illustris eloquentiae ma- 

 teria, neque alitcr fieri poterat, quam ut ipsa negli^eretur : cff. quac cgregie disseruit 

 Auctor Dlu\. 1. 35— 4x. Atque ex Ivac causa alia oriebatur, adulandi ncccssitas, quae 

 in prirais post Augvxcri obituni, sub crudeli sequentium Caesarum imperio, quominus 

 sententiam suam libere diccreiu Komines impedivit, atque ut servili motu contenti in 

 rerum gestarum narratione a vero aberrarent, eirecii; ijua ae re jam queritur Tacitus 

 Annal. I, i. Accesserunt atia, de quibus in Dial. 1. sermo est; cujus auctor c. 28: 

 jQ/^/j- enim, inquit, ignorat et eloquentiam et cctcras artcs descivissc ab ista vctert 

 gJoria, non inopia homtnum , sed desidia juventutis et negligentia parentum, et inscitia 

 praecipientium et oblivione moris antiqui? quae mala, primum in Urbe nata, mox per 

 Jtalinm fusa, jam in Provincias manant. Nam et juventutis mores crant dissoluti, 



co- 



