fjo JANI TIIEODORI BERGMAN 



Magnum deinceps Jiu-isprudentiae daraiuim allaturus videbatur Caligula , quippe qui de 

 JCtis , quasi scientiae eorum omnem usum aboliturus , saepe jactabat , se mchercule effec 

 turi/m, ne qiii respondcre possint praeter eiim. Vid. Suct. in Calig. 34. 



Neroni gratissimus fuit M. Coccejus Nerva, superioris Nervae tilius, Imperatoris pa« 

 ter. Hic adokscens septendecim annonmi jam dejure responsitavit, fuitque hujiis aetatis 

 Jurispertissimus. Clari praeterea fuerunt JCti C. Aminius Rebilus (sic Bachius, seJ 

 %h eo, quem iaudat, Tacito, Ann. XIII, 30, /ieWw dicitur) et Domitius Afcr , de quo 

 ■cf. Tacitus Ann, XIV, 19. 



Denique Vespasiani tempore floriiit Coelins Sahimis, Cos. A U. Ssa, cujiis opera Sa- 

 bini scctatores nomen Sabinianonim, quod amiserant, recuperavisse vidcntur. Porro fue- 

 runt P. Juventius Celsus, Pe^asus; a cujus nomine SCtura eo tcmpore factum appella- 

 tum est Pegasiaman, aliique, de quibus diccre nihil attinet. 



Plura de hujus Epochae JCtis vid. ap. Bachium L. lil. C. I. s. 6. § 12 — 24. 



§ 5- 



De Ilistoricis. 



Ut Eloquentia et Poesis, ita quoqae Historia, paulatim a pristina elcgantia ac puritate 

 ■deflexit. Suhlata enim libertate cum Eloquentia interiit, tum liberc sentiendi, dicendi- 

 que ac scribendi, quae sentias, facultas: qua sublata omnis Historiae veritas toUitur. 

 Estque haec gravissimi Historici Taciti animadversio , Uist. I, i: Nam post conditam Ur- 

 l'em, inquit, DCC et XX prioris aevi annos multi auctorcs retuleruut , dum res populi 

 Romani memorabantur pari eloquentia ac libertate: postquam bcllatum apud Actiurn^ 

 atque otnneni potestatem ad iinum conferri pacis interfuit , magna illa ingenia cessere. 

 Sed ex hac praecipua causa, tamquam fonte, plures aliae manarunt, quarum omniura 

 eam vim fuisse ab eodem Tacito discimus 1. c. ut veritas infringerctur: primum inscitia 

 Reipublicae ut alienae, quippe quae non amplius omnium suffragio et consensu gereba- 

 tur, sed unius Caesaris vohmtate, quam investigare sicpius difiicillimum erat: tum //- 

 bido assentandi, conjuncta illa cum servili metu crudclitatis, a scribendo homines deter- 

 ruit: denique rursus odium adversus domitmntem, quo factum cst, ut defunctorum Cac- 

 sarum scclera nimium augercntur, qucmailmodum, dum vivcrent, eorum rcs ultra mo- 

 diun exoniaverat adulandi studiura ; atque hoc est, quod sibi voluit Tacitus, cum dicc- 

 «ret neutris curam posieritatis fuisse imer infensos vcl obnoxios. Duae autcm, quas pos- 

 tremas memoravimus, causac sub clemcnti ac kni Augusti imperio nullam adhuc aut 



par- 



