34 ' ABRAHAMI CAPADOCE 



IL Sectio docet, generaiionem fieri per Evolutionem^ et hartc Evolutioiuni optitae pet 

 Chemlcam afmitatcm posse inteUigi, Ad! hauc auti.m lic<jat abs&rvare. 



1°.. Hypothesin ex hypothesi non posse probari. llUid euira, quod hic in fundamcn- 

 tum. assiimtionis sumitur, sysitma. Evolutignis tot tantisq.ue promitur diflicultatib-us (i ), 

 ut certe pro genuina, eilque extra dubiim positii, coiporis vivi formati causi non pos- 

 sit assumi. 



2°. Non est incrementum unice in attractione partuim similarium ; nam, ex partibus- 

 dissimilaribus vel principia proxima corporuiii organicorura formantur. 



3°. Non etiam ex lege attractionis Chemicae semper particulae similares conjungi de- 

 bent. Inter dissimilares enim saepe major est attractio ( quae aifmitas tst proprie dicta) 

 quam inter similares. Non seniper oxygenium oxygenium trahit, sed alia corpora oxyge- 

 nium fortius trahunt, quam particulae oxygeneticae in se invicem agunt. 



Ex theoria evohitionis omnem vim atque robur mutuatm- hoc argumentum , dum ipsa 

 illa theoria ad minimura valde dubia et incerta manet. 



III. Sectio ex Theoria generationis.', ab 111. Biiffonio cxcogifata, in quantum crystallis9.r 

 tioni analoga sit, etiam argumentum desumit. Contra hanc Theoriam sufficiaut sCit 

 quentia. 



1°. Si semen et raaris et feminae non foret nisi extractum, ut ita dicam, partium 

 utriusque sexus, quaenam tunc esset ratio, cur nonnullae in foetu iuveniantur partes ,, 

 quae nec a patre nee a matre venire potuerint , quippe qui iis plane erant destituti^ 

 (2) Exemplo sint iu foetu fumineo hymen, quo tempore conccptionis certe privata esse 

 debuit mater. Porro in foetu masculino duo testes, dum ejus pater uno tantum gaiidebat, 



a^. Si jam concederetur , dari in semiae pro unaqiuique parte singularem nucleum, an 



Illustr. 



(i) Hasce difScultates probe perspexiise ipse Bnineiui videtur". licct enini in genere inter Evolutionis fautores 

 omnino locum mereatur, hic illic t»men in suis scriptis ostendit , se Evolutionem pro generationis norma cum cer- 

 titudine assumere non aadere , ne rem problematicam cum vcra confudisse videatur. Hoc disertis verbis testatur 

 an libro; Ttaiti d*insacttkgi» CTom. H. pag. is6) ubi postqnam abscisso insecti Capitc, ejus loco caudam enasci 

 ^iiioset, sic luquitur. „ . . . . Que devons nous penser d^in fait si ^rangc, revu Ai]i deux fois? En admeitanc 

 „ avec les Philosophe- modernes, que la riproduction merveillcuse de toutes les parties de ees inscctes se fait par 

 » une buite de germes , disposi!s il desscin; le hasard aur.i-t-il vonlu que dans les vers dont-U s'agit, ou pIU( 

 „ cxactemcnt, dans une des pprtions de deux dc ccs vcrs, un gernie de queue est poussd ^ 1« place, oCl aiiroit dil 

 » pousser uo germe de tite ? IModerons , s'il est possiblc , notre curiositd i'! cet dgard. II n'est pas temps eneore 

 y, dc chercher 4 rendre raison dc ee phiSnomcnc , non plus que ri'autres mervcilics , que la nouvelle dticouverte 1 

 „ ftit iclore." Cacerum , qui diflicultates contn evoli'ttonis thcoiiae assumtioacni proferend«s inspiccre cufit, 

 «tleat imsr reccmiores CI. Curt. Spreng. I. c. pag. 494«. 498. 



(»J Halltr, /. /. §. 18, pag. ISJ sqq. 



