C O M M E N T A T I O M E D I C A. 5$ 



Illustf. Buffonius censeret, talem in plerisqiie casibus constantem et naturalem partium 

 dispositionem fortuito casui debere? An vero vim aliquam in Iiac mirabili partium com» 

 page formandil assumeret? Si hic ultima ratione rem explicarc vellet, tunc certe nullaitt 

 virium universalium naturae hujus phaenomeni caussam agnoscere posset, sed ad specia» 

 lem. quandam vim, organicae soli Naturae propriam, rccurrendum esset: Et, quaeso, 

 quid aliud nostra vis vitalis est, quam vis specialis, organicae Naturae soli propria? 

 Si vero casum fortuitum pro causii hujus phaenomeni ponit, de hac opinione nos ab« 

 horrescere palam confitemur. Elucet enim in hac mirabili praecipue dispositione par- 

 tium Divina sapientia, quae vel minimam paiticulam ad aliquem, nobis licet haud raro 

 incognitum , usum creavit et disposuit. Recte igitur IUustr. Ilallcnis ( 3 ) , ,, sapiens 

 „ causa ( in hac Theoria ) desideratur , quae aptam materiem ad praevisos fines ordinet" 

 Haec igitur ut fictis fundamentis superstructa in dubium vocare licet, Non enim in 

 Theoriae gratiam naturam flectere, et sic novam, ut ita dicam, velle creare, fas est; sed 

 contra tlieoriam in naturae gratiam et ad ejus normam disponere et mutare, haec opti- 

 tna et, me quidem juJice, unica via, quae disciplinarum incrememum ad summae, qua 

 feumana pollcnt, perfectiouis gradum evehere possit. 



Quod attinet theoriam Clar. Oken, hac in sectione memoratam, non nostrum est de 

 hac judicium ferre, in quantum adsumenda vel rejicienda sit. Unicum hoc addere licet, 

 <iuod, etiamsi haec omnia vera forent, nulla inde major lux vitae notioni afFuIgeret: 

 Ponit enim Vir Clarissimus, omne vivum ex vivo oriri, sed nullo modo, quid sit 

 Vivum , utrum ex peculiari materiA , an vero ex vi vitali oriatur , determinat. 



IV. Sectio. Tandem devenimus ad generationis theoriam , quae quidem , si non ab omni 

 parte vera, certo tamen omnibus reliquis palmam praecipere videtur, et quam , nostri 

 •quidem sententid, tam difficile, vix possibile, dixerim fere, penitus rejiceie est, quam 

 audax sit, et analogiae nimis favens, illam pro generali generationis norma assumere. 

 Loquimur nempe de ilia Theori:1, quae Epigenesin tuetur, in quantum unam post alte- 

 ram partem formari docet. Chemica vero dici posset, in quantum vi affinitatis princi- 

 pia seraet inviccm attrahere dicantur. Videamus nunc , an sine ulld restrictione assumenda 

 Sit, ncc ne? 



Si quis, Needhami ( qui hujus systematis conditor esse videtur) et praecipue Priest' 

 leyi, Ingen/iouszii , alioruraque celeberrimorum virorum, expcrimentis non omnem fidem 

 derogandam esse censeac, is ccvin gencrationcm aequ'ivocam, quAe basis est theoriae, de 

 'qua agitur, non ut fictam plano rejiciai. Etenim argumenta, quae et ab Hallero et 2 



ce« 



(3) Lic. Itui. g. tedc.n, pag. m. 



E a 



