fVijsbegeerle. — Equites van aristophanes. — Stipulalio. 23 



Heer geel deze zijue uitlegging van dit moeijelijk blijspel door 

 wederlegging der vroeger voorgedragen meeniugen en door be- 

 wijzen zijner eigene stelling uit aristophanes en andere Schrijvers 

 ontleend, terwijl eindelijk eene meer uitgewerkte bebandeling van 

 dit onderwerp voor later werd toegezegd. 



De Heer j. van hall gaf eenig Verslag over een vroeger 14MaarilS42. 

 ingekomen Opstel van den Heer pakdessos Ie Parijs , en getiteld : 

 de la formule : cum stipulatioiie subnexn. De Heer van ball 

 merkt op , dat er in de pogingen , waardoor men bij oudere en 

 latere Volken getraclit beeft wettelijke overeenkomsten, contractiis , 

 van eenvoudige verdragen , pacta , door eeuig bepaald kenmerk te 

 onderscheiden, drie tijdperken kunnen worden opgemerkt: 1°. 

 wanneer een kennelijk teeken, een zinnebeeld , bij voorbeeld, het 

 breken van een halm (stipithi) , het oogeublik van het sluiten 

 van de overeenkomst kenmerkt; 2°. wanneer eene plegtige vraag 

 ■en bepaald antwoord in vaste bewoordingen gegeven , stipulalio 

 et reproinissio , spoiisiu , tot bevestiging dienen der gesloten over- 

 eenkomst ; 3°. wanneer de overeenkomst op sclurift wordt gebragt , 

 hetgeen aanvankelijk geschiedt met behoud der bewoordingen bij 

 het vragen en antwoorden door het gebruik gewettigd. Met toe- 

 passing hiervan op de door den Heer pakdessus behandelde vraag, 

 meent de Heer van hall, dat te regt door dezen de \\oorden ; 

 cu/ii stipulatioiie siibnexa, verstaan worden niet van eene aanvoe- 

 ging van een halmpje, alsof er stond : cum stipula subnexa, maar 

 inet bijgevoegde vermelding der stipulalio. Zeker is het voort- 

 durend gebruik dier formule een bewijs van het blijveud gezag 

 des Romeinschen Regts in de middeleeuwen. 



Later had de Klasse aan hetzelfde geëerde Medelid te danken 27 Fclir.lS43. 

 de voorlezing eener Verhandeling over de ante oi propte r nuptias 

 doiiatio bij het Romeinsche Regt. 



Vreemd voorzeker mag, naar Romeinsche Rcgtsbegrippeu, eene 

 {jifte voorkomen van de zijde des mans , bij gelegenheid van hci 

 huwelijk. Justinianos noemde dezelve, niet lo onrcgt, onbekend 

 aan de Romeinsche Regtsgcleerdon . Onder theodüsius H nam zij 

 liaren waren vorm aau als aanbreng van den man ten behoeve 

 van lici huwelijk, tegenover de ilns , als aanbreng van de vrouw 



