De Julske ff et in Denemarken. 31 



oordeel over de waarde van het oude regtsboek mogelijk te ma- 

 ken, scheen eene summiere opgaaf van den inhoud evenzeer 

 noodzakelijk. 



Wat die Geschiedenis betreft, van de drie hoofdbronnen van het 

 Deensche Regt , de Schoonse Wet, de Zeelandsche Wet en de Jut- 

 sche Wet , is de laatstgenoemde, boewei de jongste , voorzeker de 

 gewigtigste, ook omdat zij de eenige is die thans nog geldt. Hoe- 

 zeer ook de naam moge te kennen geven , dat die Wet bijzonder 

 voor Jutland was geschreven, zoo was echter derzelver gezag in 

 Denemarken algemeen, weliigt zelfs was zij wel voor het geheele 

 land uitgevaardigd, zoo als schlegel dit zeer waarschijnlijk heeft 

 gemaakt, daar de Jutsche Wet gedurig als Lex Danica, Wet 

 van WALDEMAR , enz. , voorkomt. De Wet werd vooral ontleend 

 uit het bestaande Scandinavische of Nationale Regt; van Kano- 

 niek , en zelfs van Romeinsch Regt doen er zich onderscheidene 

 sporen in voor. Mogt al de Jutsche Wet veel van liaar gezag 

 verliezen, toen in 1083, onder chbistiaan V, een algemeen Wetboek 

 werd vervaardigd, behalve de omstandigheid, dat zij daarin za- 

 kelijk voor een goed deel werd opgenomen , bleef zij echter in 

 Sleeswijk, waar dat Wetboek niet werd ingevoerd, behoudens 

 partiële wijzigingen, in kracht, en gold zij overal elders als subsi- 

 diair Regt. Zij blijft steeds als gewigtig gedenktccken van Wet- 

 geving het nader onderzoek der Regtsgeleerden overwaardig. 



Het gewigt dier regtsbron voor de beoefening van het Oud- 

 Duilsche Regt, bleek nog bijzonder uit de beschouwing van der- 

 zelver inhoud of de inwendige geschiedenis. De Heer holties 

 rangschikte zijne opmerkingen naar de gemeenzame volgorde van 

 onderwerpen in de Instituten van justinianus. 



Onafhankelijk van de lijfeigenschap, in Denemarken zoo be- 

 ruclit, bestond reeds in de voorchristelijke tijden eene ware 

 servidi.i (Trajldom) van reglelooze meuscheu , met het Romein- 

 sche Regt in de hoofdzaak vergelijkbaar, waarbij echter tevens 

 de bij TACiTUS den Germanen toegeschreven vrijwillii^e slavernij 

 wordt aangetroUbn (^Gjajfl'traellej. De ouderlijke niagt was geheel 

 Germaansch, gegrond op het wonen in liet huis van den vader. 

 Bij het huwelijk kent de JuLsche Wet eene soort van usus als 



