70 OPENBARi: VERliAUl'.lUNG UKU DERPl: KI.ASSIÏ. 



zeker, dat bij de yebeurlenisseii van 1830 palck geen oogenblik 

 aarzelde, welke partij te kieken. Reeds op 23 INoveniber 1830 

 schreef hij aan zijnen vriend van zuijlen: «Mijn hart gevoelt 

 schier dagelijks de hehoeftc van zicli over onze belangen in Hol- 

 landschen geest en in HoUand^clie taal uit te storten. Deze wei- 

 nige woorden zullen u reeds doen kennen, dat ik, zoozeer als 

 iemand, mij boude aan de totale afscheiding. " Men versta mij 

 echter wel, eene Ijillijke regeling der voorwaarden, op welke 

 die zou worden tot stand gebragl, behoorde, ook naar zijne mee- 

 ning, vooraf te gaan. Voor hem was het genoegen niet wegge- 

 legd dezelve mede tot stand te brengen. Falck keerde in het 

 Vaderland terug. Onderscheidene laslgeviugcn werden hem van 

 Regeringswege opgedragen. Letteroefeningen wisselden ook toen 

 geregeld af met Staatszaken. »lk had het sedert nieuwe jaar," 

 dus schreef hij zijnen vriend van lennep, 3 April 1836, » ern- 

 stig met soPHOCLES opgenomen , en was al in het midden der 

 Trachiniae toen die Commissie voor de Spoorwegen in de wereld 

 kwam." Men weet, van deze Commissie was falck Voorzitter. 

 Onderscheidene buitenlandsche reizen, vooral naar Oostenrijk, 

 gaven hem mede vei-poozing van zijne Staatszorgen , terwijl zij 

 maar al te dikwijls mede in het belang zijner reeds sints jaren 

 geschokte gezondheid moesten worden ondernomen. Falck zag 

 de eindschikking van België, bij Tractaat van 19 April 1839, 

 tot stand gebragt; eenig was zijne belrekking als Vertegenwoor- 

 diger van zijn Vaderland in die streken , in welke hij zelve 

 vroeger, als dienaar des Konings, mede het bestuur des Lands had 

 in handen gehad. Toen het Tractaat van 5 November 1842 ge- 

 sloten was, gaf hij vurig zijn wensch te kennen voor deszelfs 

 aanneming door de Wetgevende Kamers. Hij schreef aan zijne 

 vrienden in Holland: «Moge bij uwe en mijne vrienden bij deze 

 gelegenheid gelden , het fortiter occupa porliim ! Ik ten minste 

 wil niet den Oceaan meer in, op welken wij reeds zoo vele ja- 

 ren gezwalkt heliben, en wordt het ongelukkig : O! navis, refe- 

 rent in Dinre te noi>i fluctiis , schrijf mij dan voorshands uil de 

 rol der schepelingen af. Voor zóó verre reizen op fwontiiur ben 

 ik (e oud en te krachteloos, '/-pc hol vnoi i en vaarwel." Hel 



