72 OPENBAIIE VERGADERING DEK DUIIUE KLASSE. 



en zijne zucht voor vrijheid en verlichting in eene hooge mate 

 opgewekt. Bekend met de Fransche Letterkunde van zijnen tijd, 

 op ISjarigen ouderdom reeds eenigen lijd in Frankrijks hoofd- 

 stad vertoefd hebbende, begaf zich falck tot de akademische 

 studiën, voorzeker anders toegerust dan velen er plegen ie ko- 

 men. Maar ook d;iar, aan het Amsterdarasch Athenaeum, vond 

 hij een' cras tot leermeester, aan wiens lippen hij hing, en tot 

 juister begrip van wiens lessen hij zich dikwijls van de Werken 



van GROTIl'S, PlIFFENDORF, WOLFF, BURLAMACQUI of VATTEL Omringde. 



Maar ook daar vond hij medestudenten, als arntzenius, kemper, 

 VAN LENNEP, MEIJER, voLLBNHOVEN , DE VRIES eu anderen, met 

 welke hij toen eene vriendschap sloot, die met hen, die hem 

 overleefden , eerst na bijna eene halve eeuw door zijn overlijden 

 is verbroken. Maar wat liet zich dan ook voor falck van zulk 

 een verbond en van zulk eenen leermeester niet verwachten ! Hoe 

 onvermoeid zijn ijver was bleek vooral, toen hij niet aarzelde 

 tot in de dieptens der Duitsche liespiegelende Wijsbegeerte van 

 die tijden in te dringen; doch de meer praktische rigting van 

 zijnen geest voerde hem al spoedig tot de Letterkunde, tot de klas- 

 sieken en tol Regts- en Staatswetenschappen ^ terug ; en hier was 

 ook het veld op hetwelk hij voortdurend bleef uitblinken. Waar- 

 lijk, FALCK bevestigde met zijn voorbeeld hetgeen de waardige 

 VAN HEUSDE, in zijne Brlei'eii ni'er het Ondenvijx , bl. 264, ter 

 neder schreef: «Niets is er dat voor den Staat betere burgers, 

 bekwamere Staatsmannen , getrouwere onderdanen doet rijpen , 

 dan het lezen en beoefenen der klassieken. Pitt, weten we, 

 en nog laatstelijk cannin&, zijn, in hunne jeugd, door demüsthe- 

 KES en THiXYDiDEs gevomid , om van onze eerste Staatslieden niet 

 te gewagen." Ik raag onderstellen, dat de Schrijver hiermede 

 ook bijzonder zijnen vriend falck op het oog had. Bij anderen 

 had de grootc mate van kennis, die hij bezat, tot verwaandheid 

 of onbescheidenheid kunnen leiden, maar niet bij hem, om de 



* V. D. PALM, 1. u. pi., bl. IH?i, vail KLMPEh's cll KALl.k's Vneild^rh.'ip spre- 



kciidc , toen zij te zaïncn aU Studenlcn tic Lcllercn beoefenden, zegt; »doeh 

 xtMreR had zijn gtiheelc Ieren daaraan toegewijd, wal falck tol sleiaad verstrek- 

 ken nioesl." 



