j4nlon Reinhard Falck. 73 



eenvoudige reden , dat hij gevoelde die niet noodig te hebben. 

 Falck voorzeker behoefde niets meer te schijnen dan hij werkelijk 

 was, want, hoe natuurlijker hij zich voordeed, des te grooter was de 

 indruk dien hij maakte. En hoezeer hem daarbij te pas kwamen 

 die hoogstbevallige en beschaafde vormen, in taal, houding en 

 gebaarden, welke zijnen omgang zoo aangenaam maakten, be- 

 hoef ik voorzeker hier niet te zeggen. Falck bezat bij dit alles 

 (ik moet het erkennen, G. H. ! ik bedien mij hier dikwjls van 

 de uitdrukkingen van een' van de vertrouwdste vrienden zijner 

 jeugd, den Heer vollenhoven), falck bezat bij dit alles een 

 groot vertrouwen op zich zelven en eeue buitengewone vrijmoe- 

 digheid; hij gevoelde zich op zijne plaats, waar hij was. Voor- 

 zeker was het zelfstandige en onafhankelijke van zijn karakter 

 daardoor bijzonder ontwikkeld; doch men wachte zich wel van 

 dit eenigzints met een halstarrig vasthouden aan eenmaal opge- 

 vatte meeningen te verwarren, hij bezat het buigzaamste karak- 

 ter mogelijk en had allen eerbied voor de gevoelens van anders- 

 denkenden , wien hij slechts eenige bevoegdheid, om hunne stem 

 te doen hooren, kon toekennen. 



Doch geftioeg, niet over falck, want er is nog zoo veel over 

 hem te zeggen, maar genoeg voor deze gelegenheid. Op mij 

 was de, ik mag het niet ontveinzen, mij welkome taak ambts- 

 halve rustende, om Zijner in deze Zitting te herdenken. Het 

 viel mij daarteboven te beurt, over falck te spreken, vóór 

 nog in ons Vaderland eenige opzettelijke Rede ter verheffing 

 zijner verdiensten is uitgesproken. Tot het toebrengen van zooda- 

 nige hulde zullen later voorzeker onderscheidenen zich voorberei- 

 den. Korter over hem te spreken, gedoogden , naar mijne mec- 

 ning, noch hij, over wien, noch de stad, waarin, noch de 

 gelegenheid, waarbij, noch de Hooge tegenwoordigheid van den 

 Vorst, voor Wien ik het woord mogt voeren. Moge ik slechts 

 dof)r U gerekend worden, mijne taak, op eenc Zijner niet ge- 

 heel onwaardige wijze ic Iic1)!kmi vervuld." 



De V'oorailler hernam (l.i:nii.i liet woord en zeide ten slotte: 



