Over het Zutpkensche Uandschr. van den Rijmbijbel enz. 125 



approbalus, illi iu manus remissus est ad inimicorum coniii- 

 sionem." 



Dat iu deze laatste Latijnsche citatie met de uitdrukking in- 

 tegram Bibliam op maerlants Rijmbijbel gezinspeeld wordt, 

 behoeft geene herinnering, zoomin als dat hij deswege, gelijk 

 hier wordt aangeduid , vele onaaugenaamheden van de Geeste- 

 lijkheid had door te staan. Maerlant zelf toch zegt van die 

 Paepscap of Geestelijkheid in den aanvang van zijn' Spieghel 

 Historiacl : 



Eiï anderwaervcn ebbic ghewesen 



In haer begripen (d. i. berispt) van desen , 



Want ie leekcn weten dede 



Uier Byblen die heimelichede. 



Laat ons tlians een' aanvang maken om geheel dit ons Hand- 

 schrift in deszelfs hoofdafdeelingen eens te doorloopen , en over 

 de daarin voorkomende, zoo uitgegeveiie als niet uitgegevene stuk- 

 ken, eenige Philologisclie , Critische, Historische en Aesthetische 

 aanmerkingen mede te deelen. Ook verscheiden toch der uitgege- 

 vene stukken verdienen wel ecne nadere beschouwing, waartoe 

 ik reeds sedert eenigen tijd bezig ben dezelve naauwkeurig te 

 lezen en te herlezen. 



Ik heb gezegd , dat het eerste stuk , hetwelk in ons Handschrift 

 voorkomt, eenige Gebeden of Paternosters in Proza zijn, ten 

 getale van vijftien , behalve de Inleiding en het slot tot de- 

 zelve. Ze zijn in den trant der middeleeuwen gemoedelijk en 

 stichtelijk , doch hebben voor liet overige geene bijzondere aesthe- 

 tische waarde. Dat ze van maerl.ant afkomstig zouden zijn, is 

 niet vermoedelijk, daar er van hem, voor zoo veel ik weet, geene 

 soortgelijke godsdienstige uilboezemingen in proza aanvyezig zijn. 

 Wel is waar, in de Bibliotheek van het Koninkl. Nederl. Instituut 

 moet, volgens MONE bl. 172, een Handschrift gevonden worden met 

 Gebeden in rijm en proza , die onder den titel van Geestelijke 

 liederen van maerlant op den vroegeren Catalogus vermeld staan. 

 HoFFMA.NN V. Fnllerslcben meent echter in zijne Horae Belgicae, 

 I. bl. 47, dat hetzelve vaa maerlant niet zijn kan. Van hetzelfde 

 oordeel is de Hoogleeraar meijer, die én dit én een ander soort- 



Ö 



