Oier het Zulphensche Handschr. van den Bymhijbcl enz. 127 



nevens verscheiden van die syntactische eigenaardigheden , die de 

 eeuw van maerlant en melis stoke en wat later, kenmerken, en 

 waardoor in. dat punt onze toenmah'ge taal met liet Hoogduitsch 

 eene meerdere overeenkomst heeft, dan onze tegenwoordige. Ik 

 herhaal: in dat punt; namelijk in verbuiging en woordvoeging; 

 want in het vocalen- en consonantenstelsel is het HoUandscli en 

 Vlaamsck dier dageu evenzeer vau het toenmalige Hoogduitsch 

 of wat GRiMM bet Middel-Hoogduitscb , in tegenoverstelling van 

 het Oud- Hoogduitsch en bet tegenwoordige Hoogduitsch , noemt, 

 verschillend, als, van de vroegste ons bekende tijden aan, de 

 Nederduitscbe dialekien steeds van de Opperduitsche verschild 

 hebben en ten eeuwigen dage wel zullen blijven verschillen. Het 

 zij mij vergund te verwijzen tot mijne vóór lange jaren uitgege- 

 vene en tegenwoordig voor veel verbetering en uitbreiding vatbare 

 Schets van een Overzigt der Germaansche taaltakken en de daarin 

 aangehaalde schrijvers. Ook tot de aant. op mijne zoogenaamde 

 Kakographie, bl. 183. 



Ten einde men over de taal en den stijl der Gebeden in ons 

 Handschrift uit een enkel staaltje kunne oordeelen , geef ik bier 

 iets vau de Inleiding en bet slot. 



Aldus is het liegin : Ik zal er scheidteekens tusschen voegen: 

 Ghehenedide godl lieve here ih'u xre ! daer alle goet af coetnt 

 va di, so leseivi, dat du ene dinê lieven vrient lerest .xv. 

 pater nost', dat ld di te eeren en te werdicheidë alle daghe die 

 spreke soude , daer hi groten loen oen sijnre zielen én. aen sinë 

 live, en daer hijs sonderlinge voer hegheerde, af soude ontfaen, 

 en hem ghelovets stadicheil te g/ievë in goede leve, bitteren rouwe 

 en bekeniiisse va sinë sonde enz. enz. 



Men ziet , alies beeft eene oud-Nederlandsche kleur. 



Hel gebruik van du en di, dat in al deze Gebeden nergens 

 met ghi afwisselt; het lese ivi voor lezen ivf, welke weglating 

 der « in de prima pluralis (gelijk iiüidecoper opmerkt) bij 

 onze Ouden zoo gewoon is ; de dativus of genitivus na de prae- 

 positie, b. v. aen si/ni\.E (voor ons tegenwoordig aan zijnt.) zielen; — 

 dat wel wat zwak (als mcii het thans heet) en niet strikt re- 

 gelmatig gcdeclineerde, maar toch niet ongewone zieleii voor 



ü* 



