128 TWEEDE KLASSE. 



zielt, , eren voor ere enz. ile bij onze oiidc schrijvers zoo ge- 

 liefde verbinding van het ver])um met den genitivus, in plaats 

 van met den accusativus, in de woorden: vdaer hijs (dat is, daar 

 hij des, genitivus van dat en gelijk aan het Hoogd. dessen) be- 

 geerde" enz. — Merkwaardig is ook de echt oud-HoUaudsche taal- 

 vorm dat du enen dinen lieven F^rient Irrest, voor, dat du enen diner 

 /iei'en Vrienden lerest, IK] stemt overeen met de enkel nog in het 

 Fransch wel gebezigde uitdrukkingen: »u« sien ami , un sien 

 f rere" voor » un de ses amis, un de ses frères 1. In het Hoogduitsch 

 uit de twaalfde en dertiende eeuw is vooral die taalvorm zeer 

 gebruikelijk, b. v. ein sin stiefsun, ein min gast, enz. Ver- 

 gelijk GRiMM IV, 418, 453, enz. Slechts de conjugatie van 

 de secunda singularis is in deze plaats en verder geheel deze 

 gebeden door minder oud-HoUandscli ten minste Maerlandsch , 

 die doorgaans conjugeert ie leve, du leves (niet, als hier, le~ 

 i'esT) ; in ge/ove , du geloves (niet gelovesT of gelovers , welk 

 laatste eene metathesis van ge/ovesr schijnt). Die vorm op st schijnt 

 meer Hoogduitsch. Dat de Hoogd. toch nog regelmatig zoo conjuge- 

 ren is bekend, ich liebe, du liehest (of/iel/sl), irh glauhe, du glauhest. 

 En zoo werd in het Middel-Hoogduitsch of het Hoogduitsch der 

 twaalfde, dertiende en volgende eeuwen ook geconjugeerd. In- 

 tusscheu in den Reinaert (bij willems) vind ik ook wel st, b. v. 

 verliest, hebst, seggest (vs. 73.32, 7334 , 7337 enz.). 



Zuiver van stijl, ofschoon in de feminina systematisch de ztvakke 

 declinatie volgend , is ook het slot. 



Here Jhu .v're , des levende gods zoen ! in der uren mijns le- 

 vens einde , alst di goet dun/een sal , dat ie die borden mijns 

 vleeschs af lecghen moet , sn heilighe mijn ziele en minen lichaem 

 met dinë ghiften , metten hemelschen sacramêten , met reijnre 

 biechten , met rechter meininghen, met vvuulinghë goeder wer- 

 ken, met volcomë ghelove , met vastheit heiligher hopen, mettë 

 brnnde ghereckter caritaten , die niet te Icsghen en si , metter 



' Zoo zeRl MAKHLANT in den Wap. lifart., coiipl. 65 (v.nn Christus sprekende): 

 Wiltu tce-ten ern zijn Ut , 

 dal is ; con zijner loden. 



