Over het Zutpkensche Handschr. van den Bijmbijbel enz. 129 



werdegher laf nissen dijns heilichs lichaems ende dijns bloeds, en 

 melter salvinghë der heiligK oliën, met volmaecter begheerte te 

 coiiië tot di eJl te scouwen di^ met aenstaiidender en ghetruwer 

 bedighê tot di, met betrouwenisse te 'vercrighen der J'onteyne 

 dijure ontjarmichheidcn , also dat ie met rechten sinne e/7 met 

 rechter verstandenissë lijen moet an dinen heilighen name, eJi 

 uut desen -vleesche -varende, -u dienen moet bliscap te hebben in 

 dinen love sonder einde. God! die daer leefst en regneerst ewe- 

 Ujk en ummermeer, amen. ! 



Duisters is er niets in deze regels. Borden is last, zwaarte, Hoogd. 

 Biirde, Engl. burlhen of burden, van beuren (diagen, tillen); aen- 

 standender is aanhoudende, volhardeude, tenzij men, schoon onge- 

 past, aenstaiidender in den zin van het Hoogduilsche anstandig, d. i. 

 Letamelijk, -welvoegelijk , eerhaar mogt willen nemen. Bedinglic 

 is gebed, (zoo als dat woord honderdmaal voorkomt); fontein 

 is. het water zelf uit de fontein, gelijk deze uitdrukking even als die 

 van bom , in dien zin dikwerf gebezigd wordt , wat door clarisse 

 in de aant. op de Heimei. der Heimei. vs. 1135, door cli&nett 

 en anderen wordt aangewezen. Lijen (over welk woord ncYDEC, 

 Pr. van Taal- en Diclttk. 111. 398) is hier gelooven, belijden, 

 erkennen. Doch men lette in deze regels weer op de vrij eenpa- 

 rige declinatie en regering der praeposiliën. Steeds worden ar- 

 liculi, pronomina, adjecliva en subslantiva verbogen naar de 

 casus, waarin ze staan en de toenmalige syntaxis het niede- 

 bragt. Het zuu vervelend zijn dit uiteen te zetten. Eene enkele 

 phrase slechts lol voorbeeld ! Wij lezen , regel zes en volgende : 

 ït matten brande glierechter caritaten, die niet te lesghen en 

 si, nietter werdegher lafnissen dijns heilichs lichaems." — Brande 

 neemt liier naauwkeurig de e aan, als Iceken van datief of 

 ablalief; gherechtcK is de juiste genitivus femininus op 7-, (nog in 

 enkele spreekwijzen bij ons aanwezig, b. v. loü'ejijkeii gedaclitenisse); 

 caritaten (caritas, charitv) hcefl de n, als teeken van den ca- 

 sus obliquus in de zoogenaamde zwakke declinatie, die reeds 

 in de dertiende eeuw grooielijks de sterke begint ie verdrin- 

 gen. Melter staal regelmatig in plaats van met die of tegen- 

 woordig met de. — fVerdeghcK is wcer sterke declinatie des ad- 



